κὴ ὅτις γιὰ κεῖνα νὰ σκαλέψῃ χνάριν,
βουργὰ τὰ μάτια κάμνουν τὸ λιθάριν.
ʼΣ τὸ πράσινον τοῦ πόθου τὸ λειβάδιν
πολλοὶ τραντάφυλλα κὴ ἀθοὺς θωροῦσιν,
ἀμμὲ τʼ ἀγκάθια ποὔχουσιν ὁμάδιν,
ἀποὺ τὴν προθυμιὰν δὲν τὰ βιγλοῦσιν·
γιʼ αὐτὸν τὰ μάτια κάμνουσιν πηγάδιν,5
ὄντα ʼς ἐκεῖνα πάντα μυριστοῦσιν·
ἀμμʼ ὅτις τόπον καὶ καιρὸν γυρεύγει
δίχως τʼ ἀγκάθια τοὺς ἀθοὺς ἐγκλέγει.
Ἅντα μὲ πόθον δυὸ καρδιαὶς ποθοῦνται,
μακρὸς καιρὸς ποτὲ δὲν ταὶς χωρίζει·
τὴν ζῆλαν ʼδὲ τὸ φτόνος δὲν φοβοῦνται,
ʼδὲ μησίτης μέσον τους νἄρτῃ ὁρίζει·
κὴ ἂν ἴσως καὶ κάθʼ ὥραν δὲν βιγλοῦνται,5
ἡ πεθυμιὰ διὰ κεῖνον δὲν γυρίζει·
λοιπὸν ἂν ἦμʼ ἀπόμακρα ʼχ τὸ ʼδεῖ σου,
ἀμμὲ καρδιά μου πάντα ʼναι ʼς αὑτή σου.
Καιρὸς τὴν ἐμμορφιὰν σοῦ δῶκεν τόσην
καὶ μὲ καιρὸν ἔνʼ χρῆσι νὰ τὴν δώσῃς·
καιρὸς ἐβάρτην διὰ νὰ σὲ ψηλώσῃ,
καὶ μὲ καιρὸν ἔνʼ χρειὰ νὰ χαμηλώσῃς·
ὁ καιρὸς μʼ ἐδῶκεν γιὰ νὰ μὲ σκλαβώσῃ,5
καὶ σοὺ καιρὸν τῆς λευτεργιᾶς νὰ δώσῃς·
