ἀμμὲ ποθῶ μὲ τόσην πιστιοσύνην,
κʼ ἔπρεπεν ναὖρα κάμποσην λεμοσύνην.
Ἔσυρες, πόθε, πᾶσα σου ξουφάριν
κὴ ὅλα τριγύρου δῶκαν ʼς τὴν καρδιά[ν] μου·
εἰς ἕναν τόπον ἔχασες τὴν χάριν
νὰ δώσῃς ἐκεῖ ποὔχω τὴν κυράν μου,
ἀλήθεια κʼ ἔχω την μέσʼ ʼς τὸ κουφάριν5
ἐκεῖ ποῦ κροῦς καὶ παίρνεις τὴν ὑγειάν μου
ἀμμὲ νʼ ἀγγίσῃς δὲν τορμᾷς ʼς αὐτόν της,
φοβᾶσαι γοιὸν ἐμέναν τὸν φανόν της.
Δέδεν ʼς αὑτόν μου τόσον τὸ καμίνιν
εἰς ὅσον ἔνʼ τὸ κάλλος εἰς ἐσέναν,
διατὶ δὲν εἶχεν ζωντανὸν οὐδέναν,
ποτὲ μὲ τόσα πάθη μηδʼ ἐγίνην
ἀληθινὸν καὶ δὲν ἔχει κἀνέναν5
νὰ φτάνῃ μετὰ μὲν ʼς τὴν δουλοσύνην
ἀλλὰ ʼδῶ πόθος δύνεται ʼς αὑτόν μου
αὔραν πγειὸν νὰ πιντώσῃ ʼς τὸ λαμπρόν μου.
Ἂν ἔξευρα καὶ δύνετον ὁ Χάρος
τὴν ἔγνοιαν τῆς ἀγάπης νὰ μοῦ λυώσῃ,
τὰ χέργια μου μοναῦτα δίχα βάρος
τὸν θάνατον ἐθέλασιν μοῦ δώσῃ.
Ἀμμʼ ἀποὺ μέναν ἔλειψεν τὸ βάρος5
πγειὸν νὰ μπορῇ τινὰς νὰ μὲ γλυτώσῃ·
