μετὰ δακρύων πληξικῶν καὶ κατινίζω,
ʼς τὸν λογισμόν σας για μέτρον μὲ ψηφᾶτε.
Ἂν ʼδῆτε τὴν ἐξαίρετον μορφὴν ποῦ ʼδᾶτε,5
τόμου καὶ τόσα ἠμνάστρου ποῦ μαρτυρίζω,
ὄχι μόνον συχώρησιν ποὺ σᾶς ὀλπίζω,
ἀμμὲ καθεὶς ὡς ἀμαλὸν νὰ μὲ λυπᾶται.
Ὀϊμοὶ πολυόμματος θωρῶ εἰς ὅσον σόνω
τὸ πῶς οὐδὲν ἐντέχομαι, οὐδʼ ἕνʼ ἀξιά μου10
δυσέρωτε κʼ ἐντρέπομαι κʼ ἐρυθριάω
Ἀμμὲ ῥουθέντα τοὔμορφην τόσα γεννάω
μὲ δυναστειὰν ὁτόσην, κʼ ἡ πεθυμιά μου
ἕναι νἀβγῶ ἀχ τὴν φυλακὴν, καὶ δὲν ξορτόνω.
Ἀνέλπιστα δυὸ μάτια μὲ σκλαβῶσα
μʼ ἕναν τους βλέμμαν ὄμνοστον μὲ θάρρος,
μὲ μιὰ χρυσὴν σαγίτταν μʼ ἐλαβῶσαν
εἰς τὴν καρδιὰ, καὶ γνώθω μέγαν βάρος·
κὴ ἀποὺ τὴν ὥραν ὅπου μʼ ἐβιγλῶσαν,5
γνώθω πολλά κοντά με τρέχει ὁ Χάρος·
ἀμμὲ δὲν ἔχει νῖκος νὰ μὲ πάρῃ
ὡς ὁποῦ νἄχω τὴν γλυκειάν της χάρι.
Τὰ πάθη δίκῃον ἔνʼ νὰ τὰ βαστάνω,
καλὰ καὶ δίχως δίκῃον μαρτυρίζω·
πρέπει μου καὶ περίττου ὅσα παθάνω,
καλὰ καὶ δὲν μοῦ πρέπει νὰ θρηνίζω,
γιατὶ ποθῶ ʼψηλὰ καὶ δὲν ἐφτάνω·5
πρέπει μου μέραν νύχταν νὰ βακρίζω,
