καὶ τίς ἔνʼ γοιὸν ἐμέναν πειρασμένος;
Ὁ ναύτης ἔνʼ καμπόσον ʼναπαμμένος,5
ποῦ μέραν οὐδὲ νύχταν δὲν σιγίζει,
γιατί, ἂν δουλεύγῃ, διάφορος ὀλπίζει
κὴ ὅσα διαβάζει δὲν γνώθει, ὁ θλιμμένος.
Ἂν ἔνʼ κὴ ὁ ζευγαλάτης παραδέρνῃ
ὅλον τὸν χρόνον δίχα νἄχῃ πνάσει10
κερδαίνει ἀχ τὸν καρπὸν ποῦ σπέρνει.
Οὐδένας γοιὸν ἐμὲν δʼ ἔναι νὰ μοιάσῃ
διατί ἡ καρδιά μου πάντα της ἁφταίνει,
κὴ ἁποῦ μπορεῖ δὲν θέλει νὰ γιτιάσῃ.
Δὲν ἔχω παραπόνεσιν ʼποὺ σέναν,
ἀμμʼ ἁποὺ τὸ πικρὸν τὸ ῥιζικόν μου,
ὁποὖνʼ τόσον κατάδικον ʼς αὐτόν μου,
καὶ δὲν μʼ ἀφίνει νὰ χαρῶ, ἄγι μένα!
Τόσον σκλερὴ γοιὸν δείχνεις μετὰ μένα5
δὲν εἶσαι, ἀμμʼ ἔτζου θέλει τʼ ἀστρικόν μου,
κὴ ἀφʼ ὧν γνωρίζω κʼ ἔτζʼ εἶνʼ τὸ γραφτόν μου
νἆναι πάντα τὰ μάτια μου κλαμμένα,
Δὲν πρέπει πγειὸν ἐγὼ νὰ σὲ πειράζω,
μηνῶντα σου «λευτέρωσʼ με, κυρά μου,10
ἀχ τὰ λαμπρὰ καὶ πάθη τὰ διαβάζω.
Μόνον ἐγὼ μπορῶ τὰ κλάμματά μου
νὰ λείψω δίχως πγειὸν νʼ ἀναστενάζω,
καὶ μόνος νὰ τὰ λείψω, ἀγγέλισσά μου.»
Κοντεύγʼ ἡ ὥρα κὴ ὁ καιρὸς, κυρά μου,
