Ξεύρεις γιατί ἕνʼ γυμνός; γιατὶ χοχλάζει
μέσʼ ʼς τὸ κουφάριν ὅλοι ποῦ ποθοῦσιν·10
κὴ ἀξάφτουν ὅσοι νἆνʼ ʼς τὴν δούλεψίν του.
Δοξιώτην ξεύρεις γιάντα τὸν λαλοῦσιν;
γιατί πληγόνει ποὺ μακρὰ τὸ ʼδεῖν του
τοὺς ἀγαποῦν, καὶ κάμνει τους καὶ βάζουν.
[Ξεύρεις γιατί] μωρὸν παιδὶν τὸ φτειάζουν,15
γοιὸν τὸν θωρεῖς ἐδᾶ ζωγγραφισμένον;
γιατʼ οἱ ποθοῦσιν ἔχουν τὸν νοῦν χαμένον.
Τὸν ἔρωταν ἀποὔκαμεν νὰ νώσῃ
ὁ πασανεὶς πῶς ἄφτουν τὰ λαμπρά του
λιθάριν τὸν ἐποῖκεν ἡ κυρά μου
κὴ αὐτὸν τὸ ʼδεῖν της δύνεται νὰ δώσῃ.
Μὲ τὸ δοξάριν ἦρτεν νὰ ξαμώσῃ5
δίχως νὰ ʼδῇ τίντἄκαμεν μητά μου
ἐμὲν κὴ ἄλλους ποῦ στέκουνται κοντά μου
καὶ κείνη λίθιωσέν τον πριν σιμώσῃ.
Πῶς ἄλλαξεν τὴν φύσιν τὴν δικήν του
τώρα ʼναι κρυὸς ὁποὖχεν τόσην βράστην,10
πρῶτα ʼτον πνεῦμαν, τώρα ʼναι πετρένος.
Ὅτις ποθεῖ τώρα ʼναι ἀναπαμμένος,
κὴ ἂν ἔνʼ καὶ πρῶτα τίποτε πειράστην,
λεύτερος ἃς χαρῇ τὴν ποθητήν του.
Ποιὸς ἔνι γοιὸν ἐμέναν πικραμμένος;
καὶ πγοιὸς ὡς γοιὸν ἐμέναν μαρτυρίζει;
πγοιὸς μέσʼ ʼς τὸ χιόνιν ἄφτει καὶ ʼμπυρίζει,
