κάμνοντα νἄχω κείνʼ τὴν ἐφροσύνην.
Ἀμμʼ ἤτζου μὴν μπορῶντα μου νὰ μείνω
πολλὰ ποὺ τὸ λαμπρὸν τρεμουχιασμένος
ξυπνῶ, κʼ εὑρέθηκα μέσʼ τὸ καμίνιν.
Ἂν ἔνʼ πικρὸς ὁ πόθος, γοιὸν λαλοῦσιν,
πῶς ἔνʼ γλυκειὰ τὰ πάθη τὰ δικά του;
κὴ ἂν ἔνʼ γλυκὺς, πῶς ἔνʼ σκλερὴ καρδιά του;
κὴ ἂν ἔνʼ σκλερός, πῶς ὅλοι τὸν ποθοῦσιν;
Ἂ δὲν ἔνʼ ἔμπιστος γοιὸν τὸν θωροῦσιν,5
γιὰτ ἴντα νὰ μετέχουνται μητά του;
ἂν ἔνʼ κʼ εἶναι φτηνὸς εἰς τὰ καλά του,
γιατί παραπονοῦνται ὅσοι ἀγαποῦσιν;
Ἂν ἴσως καὶ τὸν καθάναν πληγόνει,
πῶς δὲν εἶναι μητά του κακιωμένοι;10
ἀμμʼ ὅλοι τʼ ἀκλουθοῦν ὅσους κορπόνει.
Ἔγνοια γλυκειὰ μὲ τὴν πικριὰ σμιμμένη
τοὺς ἀγαποῦν εἰς τοῦτον ἀποσόνει,
καὶ δὲν γνώθουν πῶς ζοῦν ἀποθαμμένοι.
Ξεύρεις γιατʼ εἶνʼ ὁ πόθος φτερωμένος
καὶ μὲ τὰ πλουμιστὰ φτερὰ γυρίζει;
Γιατὶ κανένας πʼ ἀγαπᾷ σιγίζει,
οὐδὲ ποτὲ ὁ νοῦς του σιγισμένος.
Ξεύρεις γιὰτ ἴντα ʼνʼ ἤτζου τυφλωμένος;5
γιατί κἀνένας ποῦ ποθεῖ βιγλίζει,
ʼποῦ πᾶμα γιὸν τυφλὸν ποῦ δὲν γαγίζει
χτυπᾷ κʼ ἐδᾶ καὶ ʼκειᾶ σὰν παιλλιασμένος.
