τούτη σκλερὴ θανάτωσεν ἐκεῖνον
ποῦ τὴν ἀγάπαν πγειὸν παρὰ κἀνέναν.
Quand' io veggio dal ciel scender l'aurora,
μὲ τὰ μαλλιά της τόσον λαμπρυσμένα,
ὁ πόθος γνιάνει τὰ λαμπρὰ ʼς ἐμένα,
καὶ λέγω· «ἡ θέϊσσά μου ὧδʼ ἔναι τώρα.»
O felice Titon, tu sai ben l'ora.5
τὸ βιός σου νὰ τὸ φέρῃς πρὸς ἐμέναν,
καὶ ʼγὼ ἂν θελήσω νὰ τὸ ʼδῶ, ἅγι μένα!
χρῆσʼ εἶναι νὰ δώσω τέλος εἰς τὴν ὥρα.
I vostri dipartir non son si duri,
διατὶ ʼς ἐσὲν τὴν νύχταν κάμνει στρέμμα,10
κὴ ἀρέσκουν τʼ ἄσπρα σου μαλλιὰ ʼς αὐτόν της.
Le mie notti fan tristi e li giorni scuri
κείνης ποῦ πῆρεν ἀποὺ μὲν τὸ πνέμμα,
καὶ ʼγὼ τὰ δόγλια πάθη ʼπὸ ʼξ αὐτόν της.
Τὰ μάτια μοῦ φανίστην νὰ βιγλίσω
ἀποῦ δίδουν τὸ φῶς εἰς τὰ δικά μου
τόσον γλυκειὰ νʼ ἀξάψουν τὰ λαμπρά μου
ὅτʼ εἴπουν ἤτζου τὴν ζωὴν' νʼ ἀφήσω·
Κὴ ὡς γοιὸν ἀξάφτα κʼ ἤθελα νʼ ἀργήσω5
νʼ ἀφταίνω καὶ νὰ μὲ θωρῇ κυρά μου,
τρέχει ʼς τὸν νοῦ μου καὶ λαλῶ μεσά μου
κοιμοῦμαι πᾶς καὶ χάσω το, ἂν ξυπνήσω.
Κʼ ἤτζου γοιὸν ἤμουν μεσοκοιμισμένος
τοὺς ὀφθαλμούς μου πγιάσα νʼ ἀπομείνω10
