Τόσα ʼνʼ ἡ πεθυμιά μου μποδισμένη,
θέλοντας μιᾶς ποῦ φεύγει νʼ ἀκλουθήσω,
ἡ πγοιὰ τὸν πόθον δὲν τὸν ἔχει χρῆσι,
καὶ πᾷ πετῶντας ὀμπρὸς λευτερωμένη·
Κὴ ὅσα τῆς πάρουν γκέλλο νʼ ἀναμένῃ5
γιὰ τὸ καλόν της δὲν θὲ νʼ ἀγροικήσῃ,
δὲ χαλινάριν σόνει νὰ τὴν στήσῃ,
τόσον ἔνʼ ἀχ τὸν πόθον νικημένη.
Κὴ ἀφʼ ὧν δὲν ἠμπορῶ νὰ τὴν κρατήσω,
Χρῆσʼ εἶναι νʼ ἀκλουθῶ γοιὸν τυφλωμένον,10
ἡ πγοιὰ γνώθω ʼς τὸν ᾅδην μὲ ʼπαισόνει.
Μόνον γιὰ νἄρτω ʼς τὸ δέντρον νὰ ʼγγίσω
ἐκεῖνον τὸν καρπὸν τὸν φουμισμένον,
ἀπʼ ὅτις τὸν γευτῇ ποτὲ τεγλειόνει.
Ἂν τόσην πίστιν νὰ δίδῃς τὸ ʼπεῖν μου
εἰς ὅσον ʼς τὴν καρδιὰν πλῆξες, κυρά μου,
ἔθελαν ʼδεῖν τʼ ἀναστενάμματά μου,
εἰς τέλος, πρὶν τεγλειώσουν τὴν ζωήν μου.
Ἀμμὲ διατὶ βιγλίζεις τὴν πνοήν μου5
νὰ γνάζῃ, δὲν πιστεύγεις τὰ λαμπρά μου;
γιʼ αὐτὸν ὁ Χάρος, ὁ πγοιὸς ἔνʼ κοντά μου
θέλει σφαλίσῃ ἀποὺ μιᾶς τὸ ʼδεῖν μου.
Ἐγὼ παρακαλῶ τὸν ὁρισμόν του10
γιὰ νὰ λευτερωθῶ τέγλεια ʼπὸ κεῖνον
ἀποῦ μʼ ἔκαψεν πγειὰ παρὰ κἀνέναν,
Ἀμμέ ʼντα θέλουν ʼπεῖν τότες γιὰ σέναν;
