ἐκείνην ἁποῦ πῆρεν τὴν καρδιά μου,
μὲ θάρρος νὰ μοῦ στρέψῃ τὴν ὑγειάν μου
καὶ ʼγὼ νὰ ʼλπίζω μέσα μου νὰ ζήσω.
Ἀμμὲ μὲ δίχως περίσσα νʼ ἀργήσω,5
ξυπνώντα ποῖκα στρέμμα ʼς τὴν κυράν μου,
ἐδίπλασα ξανὰ τὴν καματιά μου,
καὶ πάλε πεθυμῶ νὰ ξηψυχήσω.
Μάτια μου, ἀφ᾽ ὧν κοιμῶντα μοῦ διδῆτε
τό ʼθελα νὰ θωρούσετε ἀνοιμμένα,10
τὸν κόσμον πγειὸν γιʼ ἀγάπη μου μὲ ʼδῆτε.
Μάτια μου, ἀφ᾽ ὧν βιγλᾶτε κοιμισμένα
κεῖνον ποῦ θέλω πάντα νὰ θωρῆτε,
μείνετε ʼμέραν νύχταν καμμυμένα.
Τὸ δὲν ἐτόλμησα ποτὲ ὄξυπνά μου
νὰ ʼδῶ, δὲ νὰ γνοιαστῶ ʼς τὸν ἐμαυτόν μου,
εἶδα κοιμῶντας δίχως τʼ ἀστρικόν μου
νὰ ξεύρῃ κʼ ἦτον τίτοια ἡ πεθυμιά μου
ʼΣ λογὴν, κὴ ὅπου νὰ ʼδῇ τώρα ἡ θωργιά μου,5
βιγλῶ τὴν θέϊσσά μου ʼς τὸ πλευρόν μου,
πῶς μʼ ἀθυμίζει πάντα τὸ καλόν μου,
καὶ ʼγὼ τὴν συχωρῶ ʼπαὶ τὰ λαμπρά μου.
Ὦ πόθε, ποῦ μᾶς παίζεις μὲ τὸ θάρρος,
γοιὸν ἔδειξες τίτοιαν θωργιὰν ʼς τὸ ʼδεῖ μου,10
νἆχες μʼ ἀφήσειν πάντα κοιμισμένον.
Ἂν μέλλῃ τίτοιον ʼδεῖν εὐλογημένον
ναὔρω ʼφʼ ὅτης τεγλειώσω τὴν ζωή μου,
ῥίσε νἀρτῇ, βουργὰ ʼς ἐμὲν ὁ Χάρος.
