Τόσα βιγλῶ κοντὰ τὸν θάνατόν μου,5
ὅσον πρὸς τὴν ἐχθρή μου νὰ συμώσω,
κὴ οὐδὲ φελᾷ με, ἂν ἦνʼ καὶ παραδώσω
ʼς αὑτόν της ταπεινὰ τὸν ἐμαυτόν μου.
Ἄμποτε ἀφʼ ὧν τὸν θάνατον μοῦ δώσῃς,
ἂν ἔνʼ καὶ νʼ ἀποθάνω λογαργιάζεις,10
τοὺς πόνους μὲ τὴν ζωήν μου να τελειώσῃς·
Ἀμμʼ ἂν ἴσως κʼ ἡ γνῶσι μου ἀγκατιάζῃ
ʼς τὸ μέτωπόν της τί ἔχει ὁ λογισμός της,
ζῶντα, κὴ ἀφʼ ὧν ʼποθάνω εἶμαι δικός της.
Ἀφʼ ὧν τοῦ ξιφαργιοῦ μʼ ἔχεις σημάδιν,
ὦ πόθε, ἄλλου δὲν ἔσυρες νὰ δώσῃς·
τόπον δὲν ἔχω πγειὸν νὰ μὲ πληγώσῃς,
παρὰ πληγὴν πάνω ʼς πληγὴν ὁμάδιν.
Ἀναμωμένος καὶ πωρνὸν καὶ βράδυν,5
ἔβλεπες τὴν καρδιὰν νὰ μὲ καρφώσῃς,
κὴ οὐδʼ ἔπαψες ποτὲ νὰ μὲ πληγώσῃς,
διὰ νὰ θωρῇς τὰ μάτια μου πηγάδιν.
Κριτής γιὰ μέναν ἄδικος ἐγίνης,
ἀφʼ ὧν ἐμὲν ποῦ σʼ ἀκλουθῶ παιδεύγεις,10
καὶ τοῖς ἐχθροῖς σου πλάσιν δὲν ἐγγίζεις.
Ἐμὲν τὸν δουλευτὴν θὲ νὰ μὲ κρίνῃς,
καὶ κείνην ἁποῦ σὲ μισᾷ κυβεύγεις,
ἐγνοιάζομαι ʼς αὐτόν της δὲν ὁρίζεις.
Κοιμῶντα μοῦ φανίστην νὰ βιγλίσω
