καὶ τὰ συνήθεια ποὔχουν φυτρωμένα
μέσʼ ʼς τὴν καρδιά μου δροσινὰ κὴ ἀθιοῦσιν.
Πολλάκις ἀποτόρμησα νὰ γράψω
κʼ εἰς τοῦτα τὰ χαρτιὰ νὰ ζωγραφήσω,10
ἢ μὲ μολύβιν τάχα νὰ τὰ σκιάσω·
Ἀμμέ ʼτον χρειὰ ʼς τὸ ξύστερον νὰ πάψω,
διατὶ δὲν εἶναι πρᾶμμαν νὰ μπορήσω
τόσον μὲ νοῦν ἀνθρωπινὸν νὰ γράψω.
Τοῦτα ʼνʼ τὰ γλυκειὰ μάτια ποῦ βιγλῶντα
ὅλως ἔχασα ʼγὼ τὸν ἐμαυτόν μου·
τοῦτα ʼνʼ τὰ φρύδια πʼ ἄφτουν τὸ λαμπρόν μου,
καὶ λύπην πάγω δωργιανὰ ζητῶντα.
Τοῦτα ʼναι τὰ μαλλιὰ ποῦ περιπλειόντα5
ποδένουν τὴν καρδιὰ πάντα ʼς αὐτόν μου,
ὅτι ʼπομένω δὶς τὸν λογισμόν μου,
ποῦ ζῶ γιὰ σὲν ʼποὺ μὲν ξηχωριστῶντα.
ʼΣ τὸ μέτωπό σου ἠθέλησεν νὰ ποίσῃ
ὁ πόθος τὸ θρονίν του, καὶ νʼ ἁπλώσῃ10
ʼς τὴν μιὰν μεργιὰν τὸ θάρρος μὲ τὸν ἄδην.
ʼΣ τὴν ἄλλην ζωγραφιὰ μὲ δίχα ʼχράδιν,
γοιόν τʼ ἄστρη ὧδε καὶ ʼκεῖ τέχνη νὰ ποίσῃ,
καλὸς ἀέρας, χάδιν, νοῦς καὶ γνῶσι.
Τίντα ʼφορμὴ σʼ ἔβιασεν, ῥιζικόν μου,
ʼς τὴν μάχην δίχως ἄρματα νὰ δώσω
ʼκεῖ ποῦ νικούμουν πάντα; κή, ἃ γλυτώσω,
θέλʼ εἶστεν μέγαν θαῦμα εἰς αὐτόν μου;
