Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/173

ταὶς πγοιαὶς μοῦ δῶκεν ἡ γλυκειὰ κυρά μου,
καὶ ποῖκεν ταῖς ἡμέραις μου θλιμμέναις.
Ὧδε λαλῶ τοῦ πόθου τὰ κακά μου,5
κὴ ὅλαις μου αἱ ἔγναις ὧδʼ ἕναι γραμμέναις.
Ὦ παῖδγοι, βάρτε τὸ σκοπὸν ʼς αὐτόν μου,
μάθετε σεῖς ἀποὺ τὸν ὀξοδόν μου.
Ἄγωμε, βιβιγλίον παραδαρμένον,
κή, ἂν τύχῃ πούποτε ποτὲ καὶ ʼδῶ σε,10
μὲν βαρεθῇς νὰ ʼπῇς, «ʼδὲ τὸν θλιμμένον
ποῦ κόπγιασεν γιὰ μέν!» παρακαλῶ σε
κή, ἂν ʼδῇς κείνην τοῦ μʼ ἔκαψεν τὸ ξένον,
ʼπέ της ἀχ τὴν μεργιά μου· «προσκυνῶ σε,
ʼδὲ πῶς ἐγὼ παντοῦ φιλῶ σε σέναν.»15
φίλα καὶ σοὺ τὸ χέριν της γιὰ μένα.
Κόκκινα δὲν σʼ ἐντύνω, βιβλιόν μου,
γιατί γειορτὴν δὲν εἶδα ʼς τὴν πικριάν μου·
πράσινα δὲν ταιργιάζουν ʼς τὸ λαμπρόν μον,
γιατὶ θάρρος δὲν βλέπω ἀχ τὴν κυράν μου·20
ὀχράδες δὲν στέκουν καλὰ ʼς αὐτόν μου,
γιατὶ ποτὲ δὲν εἶχα τὴν χαράν μου;
μαῦρα σʼ ἐντύνω, μαῦρα λυπημένα,
τὰ πγοιὰ ταιργιάζουν ʼς τὴν καρδιά μου μένα.
Μὲ τῆς καρδιᾶς μου τὴν ὄχραν ντυμένον25
ἄγωμε, βιβιγλίον, καὶ μὲν μουλλώσῃς·
ὅτις σοῦ ʼπῇ γιατʼ εἶσαι λυπημένον,
ἀχ τὴν ἀλήθειαν λόγον μὲν τοῦ χώσῃς·
τὰ πάθη μου μὴν στέκῃς μουλλωμένον,
βάλε βουργά φωναῖς ὅσαις νὰ σώσῃς,30
ἂν τύχως νὰ γροικήσῃ ἡ κυρά μου,
τάχα καὶ νὰ λυπηθῇ τὰ λαμπρά μου.