Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/161

ἀπὸ τὸ δεξιὸν χέριν καὶ ἄγωμέ την εἰς τὰ χλία τοῦ λουτροῦ
καὶ ἔπαρον καὶ κάππαν θεσσαλονικαίαν ὑπερπύρων τριῶν, καὶ 580
ἐβραίικον γδὶν καὶ ἀπʼ αὐτὰ τὰ πουλεῖ ὁ Σαρακηνὸς κάππα
σαρακήνικην, ἀνηθέλαιον, φησαμέλαιον, καλήσπερον καὶ
καὶ διάξε τον εἰς τὰ ὀμμάτιά σου καὶ κοπάνισέ τον καὶ ἄλειψέ
τα εἰς τὸν ὀφαλόν σου νὰ τρέχῃ ἡ πίσσα ἀπαὶ τὸν κῶλον σου
καὶ ἔλιγμαν ἀπὸ τὸν κῶλον σου, καὶ ἔλιγμαν ἀπαὶ τὸ στόμα 585
σου, καὶ εὐθὺς εἶσαι ὑγιής.» Ἦλθεν καὶ ὁ σύντεκνος αὐτοῦ
Χάρος καὶ εἶπεν· «σαββάτον σαββατόνω τον, σκάπτω λάκκο,
βάνω του, κατουρῶ καὶ ἀλείφω τον, χέζω καὶ θυμιάζω τον,
τρία ξυλοκέρατα εἰς τὸν τάφον σου. Ἐγὼ παπᾶς εἰς τὰς
εἰκοσιεννέα τοῦ φακλανοῦ μηνὸς κάμνω σε μνημόσκυλον, 590
φέρνω παπᾶ γύφτικον, ψάλλει θυμιάζω τον· τὴν πορδήν
μας λίβανον· σκατὰ εἰς τὸν τάφον του καὶ πηλὰ εἰς τὰ
γένειά του· καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Τέλος.