Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/151

πάνι τοῦ παιδιοῦ αὐτῆς μετὰ τῆς ὕλης ἐντυλιμμένον διὰ νὰ
μυρίζῃ· ἐνεσηκώθην καὶ ἔκλασεν ὡσὰν νὰ ʼπῇς ἑπτὰ καὶ ἐκλα- 270
νομόσχισεν αὐτὰ καὶ ἔστειλέν του τα. Ἰδὼν δὲ αὐτὰ ὁ σπανὸς
μεγάλως τὸ ἐβαρέθην, καὶ ἐκίνησεν πρὸς αὐτήν. ― «Αὐτοῦ
νὰ ἔλθω, μωρὴ ἀνούρα, κατούρα, κατουροποδέα καὶ φευγορ-
ρόκα.» Ἐμήνυσεν δὲ καὶ αὐτὴ πρὸς ἐκεῖνον· «ἐδῶ νὰ ἔλθῃς,
μωρὲ σπανὲ, ἀτζάτε, βηλάτε, κωλάτε, χεσάτε, φασάτε, ἀνακουρ- 275
κουδοκλανομούστακε καὶ μουνιοτζακάτε, δρεπανομύτη καὶ ξυν-
τόκωλε καὶ νὰ εὕρῃς τὸν θεῖον σου τὸν ἐμπηξομύτην.» Ταῦτα
ἀκούσας ὁ σπανὸς ἔδραμεν καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτιν του, καὶ
ἐξέβην ἡ γυναῖκα του καὶ ἐχαιρέτησέν τον, καὶ πρῶτον λέγει
τον ἐπαινουμένους λόγους· «χαίρου, γραῖα· χαίρου, τριβέα 280
χαίρου, ζαμάρα ζουγραφιστή· χαίρου, σκορδοκόπανε.» Καὶ
ὁ σπανὸς ἐδιπληρώτησέν την· «ἰδές με, γυναῖκα, τίναν
ὁμοιάζω;» Καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ· «ὁμοιάζεις σκοτεινὴν
γωνίαν τὴν χέζουν οἱ ἄρρωστοι· ὁμοιάζεις ὀξὺν ἀνήφορον τὸ
τὸ κλάνουν οἱ γαδάροι· ὁμοιάζεις χεσμένην ῥύμνην τὴν τζιλοῦν 285
τὰ κοπέλια.» Καὶ πιάσας αὐτοῦ τῆς χειρὸς, ἠσπάσατο αὐτοῦ
τὴν πανέμνοστον γενειάδαν, ἤφερεν δὲ καὶ κτένιν, Κτενίζων
δὲ ὁ σπανὸς τὰ γένειά του, οὐκ ἔπεφταν ψύλλοι ἤ ψείρες φυσι-
καίς, ἀμμὴ ἔπεφταν ψύλλοι ἄσπροι, ἕτεροι βαθρακοὶ μετὰ
ποδήματα, χελῶνες μετὰ παραμάνδυα, τζιβίκια μετά ξυλο- 290
κόνταρα, ἀκρίδες μετὰ φλάμπουλα, καὶ τζαγανοὶ μετὰ κοφί-
νια· ἦσαν δὲ καὶ κόριζαις οὐκ ὀλίγαις ὅλον μὲ γρανέα φορέ-
ματα. Ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ τὸ παράδοξον θέαμα, ἔκλασεν καὶ
εἶπεν· «ἰδοὺ ἐγὼ ἐξενέμησα, μᾶλλον δὲ ἐνέσα. Καὶ ἐσὺ πα-
νώρας ἀνὴρ, φάγε, πίε, ὅτι πολλὰ ἐκοπίασες νὰ εὕρῃς τὸν 295
ἐξάδελφόν σου τὸν ἀγριότραγον μὴ νὰ σὲ χαρίσῃ γένειον εἰς
τιμὴν τοῦ προσώπου σου ἀπὸ τὴν ἀναχεσοφυσοπορδαλίστριαν
τοῦ κώλου του.» Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ σπανὸς μεγάλως τὸ
ἐβαρέθην καὶ ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἤθελεν αὐτὴν ἀποκτεῖναι,