Σελίδα:Bibliothèque grecque vulgaire Volume 2, Emile Legrand (1881).pdf/149

ἄπαστον ἅλας καὶ θαλάσσιον βούτυρον, ἑκατὸν καντάρια κα-
λιτζιδόκεχρον, ἑκατὸν καντάρια τραγιδοβάμβακον, ἑκατὸν
καντάρια γραίας ψείρας ἄλειμμα, ἑκατὸν μέτρα κουτζῆς μυί-
γας δάκρυον, ἐλέφαντος κόπριον καντάρια ἑκατὸν ἐνενῆντα 210
ἐννέα ἥμισυ, ἀσπίδας πορδὴν μέτρα ἑκατὸν δύο ἥμισυ, καὶ
σπανῶν τὰ ἀποκτενίδια τῶν γενείων αὐτῶν καντάρια ἑκατόν.»
Τότε ἀκούσαντες οἱ σπανοὶ τὸ βαρὺν καὶ ἀνεκδιήγητον τέλος,
ἐκάθισαν εἰς βουλὴν καὶ ἐκάτζεν ὁ πρῶτος αὐτῶν ἐπάνω τῆς
σούβλας, ἔχοντες οἱ ἕτεροι τὰς χεῖρας αὑτῶν δεδεμένας ἔμπρο- 215
σθεν αὐτῶν, καὶ οἱ ἄλλοι κατηφεῖς τύπτοντες τὰ γόνατα
αὐτῶν καὶ κλαίοντες καὶ οἱ μὲν ἐμούγκριζον, οἱ δὲ ἐβάβυζαν
καὶ οἱ ἕτεροι ἐμιαγούριζαν λέγοντες· «τί ποιήσομεν οἱ ἐλεει-
νοί;» Τότε εἶπεν ὁ πρῶτος αὐτῶν· «εἰς τὰ δώδεκα καντάρια
τὸ βρουλοκάρβουνον ὀκάτι νὰ γένῃ καὶ εἰς τὰ ἄλλα πάντα 220
ἔργον νὰ ποιήσωμεν· τὸ δὲ εἰς τὰ ἑκατὸν δύο ἥμισυ σπανῶν
τὰ ἀποκτενίδια τῶν γενείων αὐτῶν ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι καὶ
τὸν νοῦν καταπλήττομαι.» Ταῦτα ἀκούσαντες οἱ σπανοὶ οἱ
μὲν εἰς τὰ ὄρη ἔδωκαν, οἱ δὲ εἰς τὰς δημοσίας, ἕτεροι δὲ ἐξ
αὐτῶν ἐθαλασσεύονταν εἰς τὰς ἀλογοπατουματαίς των καὶ ὅσοι 225
εἶχαν νερὸν ἐπνίγονταν συνπέντε καὶ ἕξι, καὶ οἱ ἄλλοι ἔπεφταν
ἀπὸ τὰς προβατοκουτζουλέαις καὶ ἐστραμπουλίζονταν. Καὶ
εἷς κακὸς σπανὸς οὔριος, καβουριομουνιομέτωπος, δερπανο-
μύτης καὶ ὀξυντόκωλος, ἀναχεσομίσειδος καὶ φακλανάτος,
τζάπος, τζαπάτος καὶ πανάχρηστος, ἐπόνει δὲ καὶ τὰ χείλη 230
αὐτοῦ κακά, τριγένης, μουστακάτος καὶ ἀγριοθεώρετος, καὶ
ἐπίασεν ὀξὺν ἀνήφορον καὶ ἐπεριεπάτει τρεῖς χρόνους, τρεῖς
μήναις, τρεῖς ἑβδομάδαις, τρεῖς ἡμέραις, τρεῖς ὥραις καὶ τρεῖς
στιγμαὶς καὶ ἐγύρευσεν τὸν ἀδελφόν του τὸν ἀγριότραγον καὶ
ἠκολούθει τὸν ἄλλον τόσον καιρὸν μὴ νὰ τὸν εὐεργετήσῃ γέ- 235
νειον εἰς τιμὴν τοῦ προσώπου του· καὶ μετὰ τὸν καιρὸν τοῦτον
ηὔρηκε τὸν ἀγριότραγον καὶ ἐπαραικάλει αὐτὸν καὶ ἐδέετον,