ᾨδὴ ς'. Τὴν θείαν ταύτην μουστάκαν σου. 145
Τὴν θείαν ταύτην καὶ ἄσχημον τελοῦντες καὶ ἡμεῖς δὲ οἱ
βλέποντες τὸν ἀγριότραγον, δεῦτε τὰς χεῖρας ἁπλώσωμεν
καὶ τοῦ σπανοῦ τὰ γένεια ἂς τὰ τζιλήσωμεν.
Ἐβόησεν καὶ ἐχέστην.
Τὸν τραγογένην αὐτὸν ἂς ὑβρίσωμεν νὰ ʼποῦμεν διʼ αὐτὸν 150
τὸν ξυντόκωλον διὰ τὸ γένειν του· ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε τὸν
οὔριον, τὸ ἀπʼ ἐμᾶς ἐβγαίνει ἀπάνου θέσωμεν.
Ἐκ κοιλίας ᾅδου ἐφώναζεν καὶ δὲν τὸν ἀκοῦσαν.
Τρεῖς τρίχες μόνον ἐπέμειναν, κακὲ σπανὲ, ʼς τὸ πουγούνι
σου, ὦ ἀγριότραγε· δεῦτε τὰς χεῖρας ἀπλώσωμεν, τὸν μου- 155
στάκον αὐτοῦ ἀνασπάσωμεν καὶ ʼλέφαντος κόπριον ἂς τὸν
θέσωμεν.
Ἀπέρριψεν αὐτὸν εἰς τὰ βάθη τοῦ ᾅδου καὶ ποταμὸς
ἐπόντισέ τον.
Ἐσούφρωσεν, σπανὲ, σοῦ τὸ μάγουλον· ὁμοιάζεις φοβέρι- 160
στρον, οὔριε· ὤγι ἀλλοίμονον, ἰδέτε τον τὸν σπανὸν τὸν ξυντό-
κωλον· τὸν βλέπουσιν τὰ ζῶα ἔξω καὶ φεύγουσιν, καὶ ᾑ κου-
ρούναις καὶ πέτονται.
Κοντάκι. Ἦχος δεύτερος.
Ὁ σπανὸς ὁ παράσημος ὁ τριγένης καὶ οὔριος τὸ πουγούνιν 165
του ἐκτένιζεν καὶ τὴν ὡραίαν πατζάδαν του· τοῦτο πίε, σπανὲ
κλανομούστακε, ἀπαὶ τὰ φάλια φάγε καὶ δὸς κοτζάκιν· τρία
ʼνʼ τὰ γένειά σου· ἡμεῖς γὰρ σὲ γελοῦμεν, ὦ σπανὲ καὶ
τριγένη· ἡ τρέχουσα ʼπέσω σου!
Ὁ λύκος εἰς τὴν κορφήν του. 170
Ἄκουσε, σπανὲ, τὴν τιμὴν τοῦ γενείου σου καὶ τῆς μου-
στάκας σου ταύτης τῆς κακῆς καὶ βρεμμένης· ὦ σπανὲ
τραγογένη καὶ οὔριε, ὦ σπανὲ μουστακάτε, πουγουνάτε, ὦ
σπανε μερμηγκοσφόνδυλε· ἀπὸ κοιλίας ἀστοχημένος καὶ εἰς τὰ
καλά σου παραδαρμένος, ὦ σπανὲ, τὸ ἐξώτερον σκότος, ὦ175
