Σελίδα:Aeschylus (Smyth 1926) v2.djvu/376

AESCHYLUS

μῆλά τ᾽ εὐθενοῦντα γᾶ
945 ξὺν διπλοῖσιν ἐμβρύοις
τρέφοι χρόνῳ τεταγμένῳ· γόνος <δ᾽ ἀεὶ>
πλουτόχθων ἑρμαίαν
δαιμόνων δόσιν τίοι.

Αθηνα
ἦ τάδ᾽ ἀκούετε, πόλεως φρούριον,
950 οἷ᾽ ἐπικραίνει; μέγα γὰρ δύναται
πότνι᾽ Ἐρινὺς παρά τ᾽ ἀθανάτοις
τοῖς θ᾽ ὑπὸ γαῖαν, περί τ᾽ ἀνθρώπων
φανερῶς τελέως διαπράσσουσιν,
τοῖς μὲν ἀοιδάς, τοῖς δ᾽ αὖ δακρύων
955  βίον ἀμβλωπὸν παρέχουσαι.

Χορος
[στρ. β.ἀνδροκμῆτας δ᾽ ἀώρ-
ους ἀπεννέπω τύχας,
νεανίδων τ᾽ ἐπηράτων
ἀνδροτυχεῖς βιότους
960 δότε, κύρι᾽ ἔχοντες,
θεαί τ᾽ ὦ Μοῖραι
ματροκασιγνῆται,
δαίμονες ὀρθονόμοι,
παντὶ δόμῳ μετάκοινοι,
965 παντὶ χρόνῳ δ᾽ ἐπιβριθεῖς
ἐνδίκοις ὁμιλίαις,
πάντᾳ τιμιώταται θεῶν.

362