Σελίδα:Aeschylus (Smyth 1926) v2.djvu/320

AESCHYLUS

375   σφαλερὰ <καὶ> τανυδρόμοις
  κῶλα, δύσφορον ἄταν.

[ἀντ. γ.πίπτων δ᾽ οὐκ οἶδεν τόδ᾽ ὑπ᾽ ἄφρονι λύμᾳ·
τοῖον [γὰρ] ἐπὶ κνέφας ἀνδρὶ μύσος πεπόταται,
καὶ δνοφεράν τιν᾽ ἀχλὺν κατὰ δώματος αὐδᾶ-
380 ται πολύστονος φάτις.

[ἐφυμν. γ.   <μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα
  ἀνέκαθεν βαρυπεσῆ
  καταφέρω ποδὸς ἀκμάν,
  σφαλερὰ καὶ τανυδρόμοις
  κῶλα, δύσφορον ἄταν.>

[στρ. δ.  μένει γάρ. εὐμήχανοί
  τε καὶ τέλειοι, κακῶν
  τε μνήμονες σεμναὶ
  καὶ δυσπαρήγοροι βροτοῖς,
385   ἄτιμ᾽ ἀτίετα διόμεναι
  λάχη θεῶν διχοστατοῦντ᾽ ἀνηλίῳ
  λάμπᾳ, δυσοδοπαίπαλα
  δερκομένοισι καὶ δυσομμάτοις ὁμῶς.

[ἀντ. δ.  τίς οὖν τάδ᾽ οὐχ ἅζεταί
390   τε καὶ δέδοικεν βροτῶν,
  ἐμοῦ κλύων θεσμὸν
  τὸν μοιρόκραντον ἐκ θεῶν
  δοθέντα τέλεον; ἔτι δέ μοι
  <μένει> γέρας παλαιόν, οὐδ᾽ ἀτιμίας
395   κύρω, καίπερ ὑπὸ χθόνα
  τάξιν ἔχουσα καὶ δυσήλιον κνέφας.

306