Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/76

. βαστάζῃ τοὺς πειρασμοὺς ὁποῦ τῆς ἔρχουνται. Καθὼς τὸ ζῶσα τὸ δυνατὸν, ἂν τὸ φορτώσῃ κανείς φορτίον βαρύ, τὸ βαστάζει χωρίς κόπον, εἰδὲ καὶ τοῦ συμβῇ νὰ σκοντάψῃ, παρευθύς σηκών γεται πάλιν, καὶ οὐδὲ τὸ λογιάζει πῶς ἐσκόνταψεν· εἰδὲ εἶναι ζῶον ἐχαμνὸν, καὶ τὸ ἐλαφρὰν, βαρὺ τοῦ φαίνεται, εἰδὲ καὶ πέσει, δέξ και πολλῆς βοηθείας νὰ σηκωθῇ. Ἔτζη εἶναι καὶ εἰς τὴν ψυχὴν, ὅσον κάμνει τὴν ἁμαρτίαν, ἀχαμνένει ἀπ' αὐτήν· διότι ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀσθένεια, καὶ κάμνει ἀδύνατον ἐκεῖνον ὁποῦ τὴν ἔχει, καὶ λοιπόν, εἴτι τοῦ συμβῇ, βαρὺ τοῦ φαίνεται· εἰδὲ προκόψῃ ὁ ἀνα θρωπος, ὅσον πηγένει, τοῦ φαίνονται ἐλαφρότερα ἐκεῖνα ὁποῦ τοῦ ἐβαροῦσαν προτήτερα. Εἰς τόσον ὅτι πολλὰ μᾶς ὠφελεῖ, καὶ εἰς πολλὴν προκοπὴν καὶ ἀνάπαυσιν μᾶς φέρνει, τὸ νὰ κατηγορού μεν του λόγου μας μόνον, εἰς ὅσα μᾶς συμβαίνουν, καὶ ὄχι ἄλ λον τινά· καὶ μάλιστα, ὅτι ἀδύνατον εἶναι νὰ γένῃ τίποτες χωρίς τὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ εἰς ἡμᾶς. Τὸ λοιπὸν, ἐὰν καὶ λέγῃ τινὰς, ὅτι πῶς ἡμπορῶ νὰ μὴν λυπηθῶ·· ἐὰν χρειάζομαι πρᾶγμα καὶ δὲν μοῦ τὸ δίδουν, ἰδοῦ ὁποῦ τὸ χρειάζομαι διὰ τὸ ἀναγκαῖον οὔτε ἔτζη ἔχει λόγον νὰ κατηγορήσῃ κανεὶς τινὰ, ἢ νὰ σκανδα λισθῇ πρὸς αὐτόν. Ἀλλὰ ἐὰν κατὰ ἀλήθειαν χρειάζεται τίποτες, καθώς λέγει, καὶ δὲν τοῦ δίδουν, πρέπει νὰ λέγῃ, ὅτι ὁ Χριστὸς ἠξεύρει περισσότερον ἀπὸ ἐμένα, ἐὰν μοῦ κάμνη χρεία νὰ ἀνα παυθῶ, καὶ αὐτός μου γίνεται ἀντὶς τοῦ πράγματος τούτου, ἢ ἀντὶς τοῦ φαγίου. Οἱ Ἐβραῖοι ἔφαγον τὸ μάννα εἰς τὴν ἔρημον τεσσαράκοντα χρόνους· καὶ τὸ μὲν μάννα ἦτον ἕνα εἶδος, ὅμως ἐγίνετον εἰς κάθ᾽ ἕνα, καθὼς τὸ ἤθελεν· εἰς ἐκεῖνον ὁποῦ ἀγάπα ἁλμυρόν, ἐγίνετο ἁλμυρὸν, καὶ εἰς ἐκεῖνον ὁποῦ ἀγάπα γλυκύ, ἐγίνετο γλυκύ· καὶ κοντολογῆς ἔτζη ἐγίνετο εἰς κάθ᾽ ἕνα, κατὰ τὴν ὄρεξίν του. Ἔτζη λοιπὸν καὶ ἐὰν χρειάζεται κανεὶς αὐτὸν καὶ δὲν τοῦ δίδουν, ἀλλὰ τοῦ δώσουν λάχανον, ὡς εἰπῇ τοῦ λου γισμού του, ὅτι ἂν μοῦ ἦτον συμφέρον, πάντος ἤθελε μοῦ τὸ πέμψῃ ὁ Θεὸς, πλὴν δύνεται καὶ αὐτὸ τὸ λάχανον νὰ μοῦ τὸν κάμῃ ὡσὰν αὐγόν· καὶ πιστεύω εἰς τὸν Θεὸν, ὅτι τοῦ λογίζεται αὐτὸ εἰς μαρτύριον. Διότι καὶ, κατὰ ἀλήθειαν, ἂν εἶναι τινὰς ἄξιος