Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/67

τὴν ἀθλίαν ἐκείνην, καὶ τὴν ἐκατάστησεν ἐργαλεῖον τοῦ διαβό λου, διότι, τί ἄλλο είχε νὰ τὴν διδάξῃ ἡ μιαρὰ ἐκείνη, πάρεξ τὴν ἀπώλειαν τῆς ψυχῆς της; Τὸ λοιπὸν τί ἠμποροῦμεν νὰ εξω ποῦμεν περὶ τοῦ φοβεροῦ Κριτοῦ; Καὶ αἱ δύο μικραῖ ἦσαν, καὶ αἱ δύο ἐπουλήθηκαν, καὶ δὲν ἤξευραν ποῦ πηγένουν· καὶ ἡ μὲν μία εὑρέθη εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἡ δὲ ἄλλη ἔπεσεν εἰς τὰ χέρια τοῦ διαβόλου· ἀράγε τὸ λοιπὸν δυνατὸν εἶναι νὰ εἰπῇ τι νας, ὅτι εἴτι ζητᾷ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν μίαν, ζητᾷ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλ λην; Πῶς εἶναι δυνατόν; τάχατες, ἂν πέσουν εἰς πορνείαν καὶ αἱ δύο, ἢ εἰς ἄλλο ἁμάρτημα, ἠμποροῦμεν νὰ εἰποῦμεν, ὅτι ὁμοίως κρίνονται καὶ αἱ δύο; ἂν καὶ τὸ ἁμάρτημα ἦτον ἕνα, πῶς εἶναι δυνατόν; Αὕτη ἔμαθε τὰ περὶ τῆς Κρίσεως, ἔμαθε τὰ περὶ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡμέρας καὶ νυκτὸς ἤκουε τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐκείνη ἡ ἀθλία δὲν εἶδεν, οὔτε ἤκουσε ποτὲ κανένα ἀγαθὸν, ἀλλὰ πάντοτε τὸ ἐναντίον, ὅλα τὰ αἰσχρὰ, ὅλα τὰ δια - βολικά· καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ζητήσῃ καὶ ἀπὸ ταῖς δύο τὴν αὐτὴν ἀκρίβειαν; Τὸ λοιπὸν δὲν ἠμπορεῖ ἄνθρωπος να γνωρίζῃ ταῖς κρίσες τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μόνος αὐτὸς εἶναι ὁποῦ καταλαμβάνει τα πάντα, καὶ ὁποῦ δύναται νὰ κρίνῃ τοῦ καθ᾿ ἑνὸς τὰ σφάλματα, καθώς ἠξεύρει αὐτὸς μόνος. Ἀληθῶς συμβαίνει καὶ κάμνει κανένας ἀδελ φὸς τίποτε σφάλμα, μὲ ἁπλότητα, ὅμως ἔχει καὶ ἕνα κατόρθωμα, ὁποῦ ἀρέσει τοῦ Θεοῦ, εἰς ὅλην του τὴν ζωήν· καὶ ἐσὺ κάθεσαι καὶ τὸν κατακρίνεις, καὶ κολάζεις τὴν ψυχήν σου; Εἰδὲ συμβῇ καὶ σφάλῃ τίποτες, ποῦ ἠξεύρεις πόσον ἀγωνίσθηκε, καὶ πόσον ἔσταξε τὸ αἷμά του, πρὶν να τελειώσῃ τὴν ἁμαρτίαν, καὶ τώρα εὑρίσκεται τὸ σφάλμα του ὥσπερ δικαιοσύνη ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ; διότι βλέπει ὁ Θεὸς τὸν κόπον καὶ τὴν θλίψιν ὁποῦ εἶχε, καθὼς εἶπα, πρὶν νὰ κάμῃ τὴν ἁμαρτίαν, καὶ τὸν λυπᾶται καὶ τὸν συγ χωρᾷ. Καὶ ὁ Θεὸς μὲν ἐλεεῖ καὶ συμπαθεῖ αὐτὸν, σὺ δὲ κατακρί νεις αὐτὸν καὶ χάνεις τὴν ψυχήν σου. Ποῦ ἠξεύρεις, καὶ πόσα δάκρυα ἔχυσεν ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦτο; καὶ ἐσὺ τὴν μὲν ἁμαρτίαν ἠξεύρεις, ἀμὴ τὴν μετάνοιαν δὲν τὴν ἠξεύρεις. Καὶ .