Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/36

Από Βικιθήκη
Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.

ἄλλη ἡ τῶν ἀνθρώπων. Ἰδοὺ ὁποῦ μᾶς ἔδωκεν ὀμμάτια νὰ τὴν βλέπωμεν, καὶ νοῦν νὰ τὴν καταλαμβάνωμεν· πῶς δὲ ἐστιν, ἣ πῶς γίνεται εἰς τὴν ψυχὴν, δὲν τὴν ηὗρε κανεὶς νὰ τὴν εἰπῇ, καθὼς τὸ εἶπα πολλάκις, οὔτε ἐδυνήθη νὰ τὴν καταλάβη. Τί δὲ εἶναι ἐκεῖνο ὁποῦ τὴν φέρνει; τὸ εἶπαν οἱ Πατέρες, διότι λέγει εἰς τὸ Γεροντικόν, ὅτι κάποιος ἀδελφὸς ἐρώτησε τινὰ γέροντα λέγων, τί ἐστιν ἡ ταπείνωσις; Καὶ εἶπεν ὁ γέρων, ἡ ταπείνωσις εἶναι ἔρ γον μέγα καὶ θεϊκὸν· ἡ δὲ στράτα τῆς ταπεινώσεως εἶναι οἱ κό ποι οἱ σωματικοί, ὁποῦ γίνονται μὲ γνῶσιν· καὶ τὸ νὰ εἶναι και νεὶς παρακάτω ἀπὸ ὅλους, καὶ τὸ νὰ δέεται τοῦ Θεοῦ διὰ παντὸς, αὕτη εἶναι ἡ στράτα τῆς ταπεινώσεως. Αὕτη δὲ ἡ ταπείνωσις · εἶναι θεϊκὴ, καὶ δὲν καταλαμβάνεται. Διατί δὲ λέγει, ὅτι οἱ κόποι οἱ σωματικοὶ φέρουσι τὴν ψυχὴν εἰς ταπείνωσιν; τί λογῆς, οἱ σω- ματικοὶ κάποι εἶναι ἀρετὴ τῆς ψυχῆς; διότι, τὸ μὲν νὰ εἶναι πα- ρακάτω ἀπὸ ὅλους, καὶ τὸ νὰ δέεται τοῦ Θεοῦ διὰ παντὸς, αὐτὸ τὸ εἴπαμεν καὶ παραπάνω, ὅτι ἀντίκειται τοὺς δαίμονας καὶ τὴν ὑπερηφανίαν· διότι πῶς ἡμπορεῖ νὰ ἔχῃ τοῦ λόγου του μεγαλή τερον ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του, ἢ νὰ ἐπαρθῇ εἰς τίποτε, ἢ νὰ κατη γορήσῃ, ἢ νὰ ἀσχημολογήσῃ τινὰ, ἐκεῖνος ὁποῦ νὰ ἔχῃ τοῦ λό- γου του παρακάτω ἀπὸ ὅλους; Ὁμοίως δὲ, καὶ τὸ νὰ εὔχεται διὰ παντὸς, φανερὸν εἶναι ὅτι ἐναντιεῖται τῇ δευτέρα ὑπερηφανία διό τι φανερὸν εἶναι πῶς ὁ εὐλαβὴς καὶ ὁ ταπεινὸς ἔστωντας να γνω ρίζῃ, ὅτι ἀδύνατον εἶναι νὰ κατορθώσῃ ἀρετὴν χωρὶς τῆς βοηθείας τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦτο δὲν παύει νὰ δέεται διὰ παντὸς τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ κάμῃ ἔλεος μετ᾿ αὐτοῦ. Καὶ ἐκεῖνος ὁποῦ δέεται διὰ παν- τὸς τοῦ Θεοῦ, εἴτι καὶ ἂν ἀξιωθῇ νὰ κατορθώσῃ, ἠξεύρει πόθεν τὸ ἐκατώρθωσε, καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑψωθῇ, οὔτε νὰ λογιάσῃ πῶς μὲ τὴν δύναμίν του τὸ ἐκατώρθωσεν· ἀλλὰ κάθε κατόρθωμα τοῦ Θεοῦ τὸ λογιάζει, καὶ πάντοτε εὐχαριστεῖ, καὶ αὐτὸν παρακαλεῖ, καὶ τρέμει νὰ μὴ ξεπέσῃ ἀπὸ τὴν τοιαύτην βοήθειαν, καὶ φανε- ρωθῇ ἡ ἀδυναμία καὶ ἡ ἀσθένειά του καὶ ἔτζη μὲ τὴν ταπείνω- σιν εὔχεται, καὶ μὲ τὴν εὐχὴν ταπεινώνεται. Καὶ ὅσον πάντοτε κατορθώνει, τόσον ταπεινώνεται πάντοτε. Καὶ ὅσον ταπεινώνεται, τοσοῦτον βοηθεῖται καὶ προκόπτει ἀπὸ τὴν ταπεινοφροσύνην.