Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/22

ὅτι νὰ σταυρώσωμεν τοῦ λόγου μας ἀπὸ τὸν κόσμον, ἐπειδὴ τὸν ἀφήσαμεν καὶ ἤλθαμεν εἰς τὸ μοναστήριον, ὅμως δὲν θέλομεν νὰ σταυρώσωμεν τοῦ λόγου μας τῷ κόσμῳ, διότι ἀκόμι ἔχομεν τὰς ἡδονὰς αὐτοῦ, ἀκόμι ἔχομεν τὰς ἐπιθυμίας του, ἀγαποῦμεν τὴν δόξαν αὐτοῦ. Ἀλλὰ πρέπει, καθὼς ἀπαρνηθήκαμεν τὸν κόσμον καὶ τὰ πράγματα αὐτοῦ, ἔτζη χρεωστοῦμεν νὰ ἀπαρνηθοῦμεν καὶ τὰς ἐπιθυμίας τῶν πραγμάτων αὐτοῦ, καὶ νὰ ἠξεύρωμεν τί εἶναι αὕτη ἡ ἄρνησις· καὶ διατί ἤλθαμεν εἰς τὸ μοναστήριον, καὶ τί εἶναι τὸ σχῆμα ὁποῦ λαμβάνομεν· καὶ πρὸς αὐτὸ νὰ στερεώνωμεν τοῦ λόγου μᾶς, καὶ νὰ ἀγωνιζώμεσθαν ὡσὰν τοὺς Πατέρας ἡμῶν. Τὸ σχῆμα, ὁποῦ φοροῦμεν, εἶναι κολόβιον, ἤγουν μανδύον χωρὶς μανίκια, καὶ ζώνη δερματίνη, πολυσταύρι, καὶ κουκούλιον. Ταῦτα δὲ εἶναι σύμβολα, καὶ χρεωστοῦμεν νὰ ἠξεύρομεν τί ση μαίνουν τὰ σύμβολα τοῦ σχήματος ἡμῶν. Διατί φοροῦμεν κολόβιον χωρίς μανίκια; Διότι τὰ μανίκια εἶναι σύμβολα τῶν χερίων, τὰ δὲ χέρια σημαίνουν τὴν πράξιν. Ὅταν μᾶς ἔρχεται λοιπὸν λογισμὸς νὰ κάμωμεν τίποτες ἁμαρτίαν μετὰ χέρια, χάριν λόγου, νὰ κλέ ψωμεν, ἢ νὰ δείρωμεν, ἢ ἄλλην καμίαν ἁμαρτίαν νὰ κάμωμεν μετὰ χέρια, κάμνει χρεία να στοχαζώμεσθεν τὸ σχῆμα ἡμῶν, καὶ νὰ βλέπωμεν πῶς δὲν ἔχομεν μανίκια, τουτέστι, δὲν ἔχομεν χέρια νὰ κάμωμεν τίποτες τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου· τὸ δὲ κολόβιον ἡμῶν ἔχει καὶ κάποιον σημάδι κόκκινον. Ὅλοι οἱ στρατιῶται τοῦ βασιλέως πορφύραν ἔχουν εἰς τὸ ἀπανωφόρι τους, ἤγουν ἀπὸ τὸ φόρεμα τὸ βασιλικὸν διὰ νὰ ἐγνωρίζουνται ἀπὸ τοῦτο, ὅτι τοῦ βασιλέως στρα τιῶται εἰσίν· ἔτζη καὶ ἡμεῖς λαμβάνομεν τὸ σημεῖον τὸ πορφυροῦν, ὁποῦ εἶναι εἰς τὸ κολόβιον ἡμῶν δείχνοντες, ὅτι τοῦ Χριστοῦ στρατιῶται εἴμεσθεν, καὶ χρεωστοῦμεν νὰ ὑπομένωμεν ὅλα τὰ παθήματα αὐτοῦ, ὅσα ὑπέμεινε δι' ἡμᾶς. Διότι, ὅταν ἔπαθεν ὁ Δεσπότης ἡμῶν, ἐφόρεσε τὸ κόκκινον φόρεμα· πρῶτον μὲν ὡς Βα- σιλεύς, διότι αὐτὸς εἶναι ὁ Βασιλεύς τῶν βασιλέων καὶ Κύριος τῶν κυρίων, ἔπειτα ὡς ἐμπαιζόμενος ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς ἐκεῖνους. Ἔχοντες λοιπὸν καὶ ἡμεῖς τὸ σημεῖον τὸ πορφυροῦν, τάζομεν, καθὼς εἶπα, νὰ ὑπομένωμεν ὅλα τὰ παθήματα αὐτοῦ. Καὶ καθὼς