Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/19

ἐρχομὸν τῶν ἐχθρῶν εἴπαμεν, καὶ προεμηνύσαμεν τῇ Βαβυλῶνι, καὶ ὅμως δὲν ἰατρεύθη ἤγουν δὲν ἐμετανόησεν, οὔτε ἐφοβήθη, οὔτε ἐπίστρεψεν ἀπὸ τῆς κακίας αὐτῆς· ὥσπερ καὶ ἀλλοῦ λέγει, ὅτι οὐκ ἐδέξαντο παιδείαν, ἤγουν νουθεσίαν ή διδασκαλίαν. Καὶ ὁ Προφήτης Δαβὶδ λέγει, «πᾶν βρῶμα ἐβδελύξατο ἡ ψυχὴ αὐτ τῶν, καὶ ἤγγισαν ἕως τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου». Τότε λοιπὸν ὁ πανάγαθος Θεὸς ἔπεμψε τὸν Μονογενῆ Υιὸν αὐτοῦ, διότι μόνου τοῦ Θεοῦ ἦτον νὰ ἰατρεύσῃ τοιαύτην ἀσθένειαν, τὸ ὁποῖον τὸ ἐγνώ ρισαν καὶ οἱ Προφῆται. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Προφήτης Δαβίδ, ἔλεγε φανερῶς, «Ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν Χερουβὶμ ἐμφάνηθι, ἐξέγειρον τὴν δυναστείαν σου, καὶ ἐλθὲ εἰς τὸ σῶσαι ἡμᾶς» καὶ «Κύριε, κλίνον οὐρανοὺς καὶ κατάβηθι, καὶ ἄλλα ὅσα τοιαῦτα. Ἦλθε λοιπὸν ὁ Κύριος ἡμῶν, καὶ ἔγινε διατ᾽ ἐμᾶς ἄνθρωπ πος, διὰ νὰ ἰατρεύση, καθώς λέγει ὁ Μέγας Γρηγόριος, τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον, μὲ τὴν ψυχὴν τὴν ψυχὴν, μὲ τὴν σάρκα τὴν σάρκα διότι εἰς τὰ πάντα ἔγινεν ἄνθρωπος, χωρὶς τὴν ἁμαρτίαν, καὶ ἔλα δεν ὅλην τὴν ἐδικήν μας φύσιν, τὴν ἀπαρχὴν τοῦ γένους ἡμῶν, καὶ ἔγινε νέος Ἀδὰμ κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ὁποῦ ἔπλασε τὸν Α- δὰμ, καὶ ἐξανακαινούργωσε τὸ κατὰ φύσιν· καὶ πάλιν κάμνει τὰς αἰσθήσεις σῶας, καθὼς ἐπλάσθη εἰς τὴν ἀρχήν. Ἐξανακαινούργωσε τὸν ξεπισμένον ἄνθρωπον, ἔστωντας νὰ γένῃ ἄνθρωπος, καὶ ἐκεῖ νον ὁποῦ ἐκαταδουλώθη εἰς τὴν ἁμαρτίαν, τὸν ἐλευθέρωσε, διότι - βίᾳ καὶ δυναστείᾳ ἐσύρνετον ἀπὸ τὸν ἐχθρὸν ὁ ἄνθρωπος εἰς τό σον ὅτι καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ δὲν ἤθελαν νὰ ἁμαρτήσουν, ἁμάρτευαν στανικῶς, καθώς λέγει ὁ Ἀπόστολος εἰς τὸ ἐδικόν μας πρόσωπον, «διότι, λέγει, δὲν ἡμπορῶ νὰ κάμω τὸ καλὸν ὁποὺ θέλω, αλλά κάμνω τὸ κακὸν ὁποῦ δὲν θέλω». Ἔστωντας λοιπὸν νὰ γίνῃ ἄνθρωπος ὁ Θεὸς διὰ λόγου μας, ἐλευθέρωσε τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν δυναστείαν τοῦ διαβόλου, διότι ἐσύντριψεν ὅλην τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἀφάνισε, καὶ μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν του· καὶ ἀπ' ἐκεῖ ὁποῦ εἴμασθεν δου λωμένοι καὶ σκλαβωμένοι, μᾶς ἐλευθέρωσε, μόνον ἐὰν ἁμαρτής σωμεν θεληματικῶς· διότι μᾶς ἔδωκεν ἐξουσίαν νὰ πατοῦμεν, και