Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/157

ἀδελφὸν, ἐὰν ἐβλεπε τὸ κελλίον ἄπαστρον καὶ ἀφιλοκάλητον, ἔλεγεν εἰς τοῦ λόγου του καλότυχος εἶναι ὁ ἀδελφὸς οὗτος, ὅτι ἀμερίμνησε ἀπὸ ὅλα τὰ γήινα, καὶ τόσον ὕψωσε τὸν νοῦν του ἀπάνω, ὅτι δὲν ἀδιάζει οὐδὲ τὸ κελλίον του νὰ παστρέψῃ. Καὶ πάλιν, ἂν ἐπήγενεν εἰς ἄλλον, καὶ ἐβλεπε τὸ κελλίον του παστρεμένον, καθαρὸν καὶ φιλοκαλημένον, ἔλεγε πάλιν πρὸς τοῦ λόγου του καθὼς εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀδελφοῦ τούτου καθαρὰ, ἔτζη εἶναι καὶ τὸ κελλίον του καθαρὸν, καὶ κατὰ τὴν κατάστασιν τῆς ψυχῆς του εἶναι καὶ ἡ κατάστασις τοῦ κελλίον του. Καὶ ποτέ του δὲν ἔλεγε διὰ τινά, ὅτι οὗτος εἶναι ἄπαστρος, ἢ ἐκεῖνος εἶναι καλλωπιστὴς καὶ παστρικὸς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν καλήν του κατάστασιν ὠφελεῖτον ἀπὸ κάθ᾽ ἕναν. Ὁ Θεὸς ὁ ἀγαθὸς νὰ μᾶς δώσοι καὶ ἡμᾶς καλὴν κατάστασιν, διὰ νὰ ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ὠφελούμεσθεν ἀπὸ κάθε πράγμα, καὶ νὰ μὴν λογιάσωμεν ποτὲ τὴν κακίαν τοῦ γειτόνου. Εἰδὲ καὶ λογιάσωμεν, καὶ ὑπονοιάσωμεν ἀπὸ τὴν κακίαν μας, νὰ μεταγυρίσωμεν παρευθὺς τὸν λογισμόν μας εἰς καλὴν νόησιν· διότι, τὸ νὰ μὴν ἠξεύρωμεν τὴν κακίαν τοῦ γειτόνου, γεννᾶ τὴν ἀγαθότητα μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ. ᾯ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν.