Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/138

κράτειαν ἀποκτᾷ σωφροσύνην, καὶ ὅτι δι' αὐτῆς ἔρχεται εἰς τα πείνωσιν, καθὼς λέγουν οἱ Πατέρες, ὅτι στράτα τῆς ταπεινώσεως εἶναι οἱ κόποι οἱ σωματικοὶ, ὁποῦ γίνονται μὲ γνῶσιν, καὶ τὰ λοιπά καὶ κοντολογῆς πᾶσαν ἀρετὴν ἔτζη πρέπει νὰ τὴν κάμνη τινὰς, ὡς διὰ νὰ τὴν ἀποκτήσῃ, καὶ νὰ τὴν συνηθίσῃ· καὶ ὁ τοιοῦτος λογίζεται, καθὼς εἴπαμεν, καλὸς τεχνίτης καὶ κτίστης, ὁποῦ δύ- νεται νὰ κτίσῃ σπῆτι σίγουρον. Ἐκεῖνος λοιπὸν, ὁποῦ θέλει νὰ ἔλθῃ εἰς τοιαύτην καλὴν κατάστασιν μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, δὲν πρέπει νὰ λέγῃ, μετ γάλαι εἶναι αἱ ἀρεταὶ, καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τὰς φθάσωμεν, διότι ἐκεῖνος, ὁποῦ τὸ λέγει τοῦτο, ἢ δὲν ἐλπίζει εἰς τὴν βοή θειαν τοῦ Θεοῦ, ἢ ὀκνεύει νὰ ἐπικαλεσθῇ εἰς τίποτες ἀγαθόν· διατί, ποίαν ἀρετὴν θέλετε καὶ νὰ ἐξετάσωμεν, καὶ νὰ ἰδῆτε, πῶς εἰς τοῦ λόγου μας στέκει, ἂν θέλομεν νὰ τὴν κατορθώσω- μεν; Ἰδοὺ λέγει «νὰ ἀγαπήσῃς τὸν γείτονά σου ὡσὰν τοῦ λόγου σου.» Πῶς ἠμπορῶ νὰ μεριμνῶ τὰς θλίψεις αὐτοῦ ὡσὰν τὰς ἐδι- κάς μου καὶ μάλιστα ἐκείναις ὁποῦ εἶναι κρυμμέναις εἰς τὴν καρ- δίαν του, ταῖς ὁποίαις μήτε ταῖς βλέπω, μήτε ταῖς ἀκούω ὡσὰν ταῖς ἐδικαῖς μου; Μὴν ἀφίσῃς τὸν λογισμόν σου νὰ λογιάζη τοι αῦτα, μήτε νομίσῃς, ὅτι εἶναι βαρετὴ καὶ δυσκολοκατόρθωτη ἡ ἀρετὴ, ἀλλὰ βλέπε διὰ τῆς ὥρας νὰ πιστεύης τῷ Θεῷ, καὶ βάλλε ἀρχήν. Δεῖξον αὐτῷ τὴν προαίρεσιν καὶ τὴν σπουδήν σου, καὶ θέλεις ἰδῇ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, ὁποῦ θέλει σοῦ δώσει νὰ τὴν κατορθώ σης ἤγουν, ὡσὰν νὰ εἰποῦμεν, νὰ εἶναι δύο σκάλαις, ἡ μία νὰ ἀνεβάζῃ εἰς τὸν οὐρανὸν, καὶ ἡ ἄλλη νὰ κατεβάζῃ εἰς τὸν ᾅδην· καὶ ἐσὺ νὰ στέκῃς ἀνάμεσα εἰς ταῖς σκάλαις, καὶ νὰ εἰπῇς, πῶς ἠμπορῶ νὰ πετάξω ἀπὸ τὴν γῆν, καὶ νὰ εὑρεθῶ μονόφορα ἀπά- νω εἰς τὴν κορυφὴν τῆς σκάλας; διότι τοῦτο οὔτε δυνατὸν εἶναι, οὔτε ὁ Θεὸς τὸ ζητᾷ ἀπὸ λόγου σου· ἀλλὰ φυλάγου μόνον διὰ τῆς ὥρας νὰ μὴν κατέβης κάτω. Μὴν κάμης τοῦ γειτόνου σου κακὸν, μὴν τὸν ὑβρίσης, μὴν τὸν καταλαλήσης, μὴν τὸν κακο- λογήσῃς, μήν τὸν συγχαθῆς καὶ τὸν ἀτιμάσης καὶ ἔτζη λοιπὸν ἀρχίζεις καὶ νὰ τὸν εὐεργετῆς ἀπὸ ὀλίγον ὀλίγον, μὲ τὸ νὰ τὸν