Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/130

-

130- λόγου μου, ὡσὰν νὰ εἰπῇ, ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ εἶναι ἡ σωτηρία μου, καθὼς τοῦ εἶπε καὶ ὁ γέρων, «σήμερον ἐγνώρισα, ὅτι εὑρί σκεσαι εἰς προκοπήν, καὶ μὲ ἐπέρασες» διότι, ὅταν ἀγωνισθῇ και νεὶς νὰ μὴν πράξη τὴν ἁμαρτίαν, καὶ ἀρχίσῃ νὰ πολεμῆ καὶ μὲ τοὺς αἰσχροὺς λογισμοὺς τῆς διανοίας, ταπεινώνεται, συντρίβεται, ἀγωνίζεται, καὶ μὲ τὴν θλίψιν τῶν ἀγώνων ἀπὸ ὀλίγον ὀλίγον καθαρίζεται, καὶ γυρίζει εἰς τὸ κατὰ φύσιν. Εἰς τόσον ὅτι, καθὼς εἴπαμεν, ἀπὸ ἀγνωσίας καὶ ὑπερηφανίας ταράσσεται κανεὶς, ὅταν πειράζεται ἀπὸ κανένα πάθος· μάλιστα δὲ πρέπει νὰ ἠξεύρῃ τὰ μέτρα του μὲ ταπείνωσιν, καὶ νὰ ὑπομένῃ δεόμενος, ἕως οὗ νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς ἔλεος εἰς αὐτόν· διότι, ἐὰν δὲν πειραχθῇ κανείς, καὶ νὰ ἰδῇ τὴν θλίψιν τῶν παθῶν, δὲν ἀγωνίζεται νὰ καθαρισθῇ ποτέ. Λέγει δὲ καὶ ὁ ψαλμὸς περὶ τούτου· «ἐν τῷ ἀνατεῖλαι ἁ- μαρτωλοὺς ὡσεὶ χόρτον, καὶ διέκυψαν πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ὅπως ἂν ἐξολοθρευθῶσιν εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.» Ὅταν φανερωθοῦν τὰ πάθη εἰς ἐκείνους ὁποῦ ἀγωνίζουνται, τότε ἐξολοθρεύονται ἀπ᾿ αὐτούς· καταλάβετε τοῦ λόγου τὴν ἔννοιαν πρῶτον ἀνατέλλουν οἱ πονηροί λογισμοί, ἔπειτα φανερώνονται τὰ πάθη, καὶ τότε ἐξολοθρεύονται. Ταῦτα πάντα εἶναι εἰς ἐκείνους ὁποῦ ἀγωνίζουνται, ἡμεῖς δὲ κάμνοντες τὴν ἁμαρτίαν, καὶ πάν τοτε ἐνεργοῦντες τὰ πάθη, δὲν γνωρίζομεν, οὔτε πότε ἀνατέλλουν οἱ πονηροὶ λογισμοί, οὐδὲ πότε φαίνουνται τὰ πάθη, διὰ νὰ ἀγω νισθοῦμεν πρὸς αὐτὰ, ἀμὴ ἀκόμι εἴμεσθεν κάτω εἰς τὴν Αἴγυπ τον, εἰς τὴν ἐλεεινὴν πλινθοποιίαν τοῦ Φαραώ. Καὶ τίς νὰ ἤθελε μᾶς δείξῃ κἂν νὰ ἐγροικούσαμεν τὴν πικρὴν δουλείαν, διὰ νὰ ταπεινωθοῦμεν, καὶ νὰ σπουδάξωμεν νὰ ἐλευθερωθοῦμεν; Ὅταν ἦσαν οἱ Ἑβραῖοι εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ ἐδούλευαν τῷ Φαραῶ, ἔκαμναν τὴν πλινθοποιίαν· ἐκεῖνοι δὲ, ὁποῦ κάμνουν τὰ πλινθία, ὅταν τὰ δουλεύουν, ὅλο κάτω εἰς τὴν γῆν εἶναι σκυμ μένοι. Ἔτζη καὶ ἡ ψυχὴ, ἐὰν κυριευθῇ ὑπὸ τοῦ διαβόλου καὶ πράξῃ τὴν ἁμαρτίαν, καταπατεῖ τὸν λογισμόν της, καὶ τὴν κάμ νεῖ νὰ μὴν λογιάζη τίποτε πνευματικὸν, ἀλλὰ πάντοτε τὰ γήινα καὶ νὰ λογιάζῃ καὶ νὰ κάμνῃ. Καὶ ἀπέκει, ὡσὰν τοῦ ἔκτισαν,