Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/120

- ἀκάνθια ταῦτα, θέλει νὰ τὸ βολοστροφίσῃ καὶ νὰ τὸ κοπανίσῃ, καὶ ἔτζη νὰ τὸ ὀργώσῃ, καὶ ὅταν τὸ φιλοκαλίσῃ, τότε λοιπὸν νὰ σπείρῃ σπέρμα καλόν· διότι, ἐὰν τὸ φιλοκαλίσῃ τοσοῦτον, καὶ ὕστερον τὸ ἀφίσει ἀργὸν, ἔρχονται τὰ ἀκάνθια καὶ εὑρίσκουσι τὴν γῆν ἁπαλὴν καὶ καλὴν ἀπὸ τὴν δούλευσιν, καὶ βάλωσι τὰς ῥίζας αὐτῶν κάτω εἰς τὸ βάθως τῆς γῆς, καὶ γίνονται μεγαλήτερα καὶ περισσότερα. Ἔτζη εἶναι καὶ εἰς τὴν ψυχὴν, πρῶτον θέλει νὰ κόψῃ κανεὶς πᾶσαν τὴν παλαιὰν ἐπιθυμίαν καὶ τὰς κακὰς συ νηθεῖας ὁποῦ ἔχει, διότι δὲν εἶναι ἄλλο χειρότερον ὡς τὴν κατ κὴν συνήθειαν. Λέγει δὲ καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος, «μέγας ἀγῶνας εἶναι νὰ νικήσῃ κανεὶς τὴν κακήν του συνήθειαν, νὰ τὴν κόψῃ, διότι ἡ συνήθεια, ὁποῦ νὰ ἐβεβαιώθη ἀπὸ πολυκαιρίαν, ἔχει δύ- ναμιν φύσεως.» Τὸ λοιπὸν θέλει νὰ κόψῃ κανεὶς, καθὼς εἶπα, πρῶτον τὰς κακὰς συνηθείας καὶ τὰ πάθη, ἀλλὰ καὶ τὰς αἰτίας αὐτῶν, ὁποῦ εἶναι αἱ ρίζαι, διότι, ἐὰν δὲν εὔγουν αἱ ῥίζαι, εὔκολα βλαστά νουν πάλιν τὰ ἀκάνθια· διότι εἶναι μερικὰ πάθη, ὁποῦ τίποτε δὲν δύνονται, ἐὰν κόψῃ κανεὶς τὰς αἰτίας αὐτῶν, ἤγουν ο φθόνος μοναχὸς τίποτε δὲν εἶναι, ἀλλὰ ἔχει κάποιαν αἰτίαν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἶναι ἡ φιλοδοξία· διότι, θέλοντας τινὰς νὰ δοξασθῇ, φθο νεῖ ἐκεῖνον ὁποῦ δοξάζεται καὶ προτιμᾶται. Ομοίως καὶ ἡ ὀργὴ γίνεται ἀπὸ ἄλλαις αἰτίαις, μάλιστα δὲ ἀπὸ τὴν φιληδονίαν. Εν θυμᾶται δὲ τοῦτο καὶ ὁ Εὐάγριος, λέγων περί τινος ἁγίου, ὅτι ἔλεγε· «διὰ τοῦτο διώχνω τὰς ἡδονὰς, διὰ νὰ κόψω τὰς προφάσεις τοῦ θυμοῦ.» Καὶ πάντες δὲ οἱ Πατέρες λέγουσιν, ὅτι κάθε πάθος ἀπὸ τοῦτα τὰ τρία γεννᾶται, ἀπὸ τὴν κενοδοξίαν, καὶ τὴν φιλαρα γυρίαν, καὶ τὴν φιληδονίαν, ἤγουν τὴν πορνείαν καὶ γαστριμαρ γίαν, καθὼς σᾶς τὸ εἶπα πολλάκις. Τὸ λοιπὸν θέλει νὰ κόψῃ κανεὶς ὄχι μόνον τὰ πάθη, ἀλλὰ καὶ τὰς αἰτίας αὐτῶν, καὶ ἔτζη νὰ διορ θωθῇ διὰ μετανοίας καὶ κλαυθμοῦ· καὶ τότε νὰ ἀρχίσῃ νὰ σπέρνῃ καλὸν σπόρον, ὁποῦ εἶναι τὰ καλὰ ἔργα. Ἐπειδὴ, καθὼς εἴπαμεν διὰ τὸ χωράφι, ὅτι ἐὰν ὕστερα ἀφόντις τὸ καθαρίσῃ καὶ τὸ γεωρ- γήσῃ, δὲν σπείρει κανεὶς καλὸν σπόρον; βλαστάνουν τὰ ἀκάνθια,