Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/116

- δὲν εἶναι κακὸν κανένα ἀπὸ ὅσα κάμνει ὁ Θεὸς, ἀλλὰ πάντα καλὰ λίαν. Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ λυπᾶται τινὰς εἰς ὅσα τοῦ συμ- βαίνουν, ἀλλὰ πάντα, καθὼς εἶπα, εἰς τὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ νὰ τὰ φέρνῃ καὶ νὰ ἀναπαύεται. Εἶναι μερικοί, ὁποῦ τόσον λυποῦν- ται εἰς ταῖς θλίψις ὁποῦ τοὺς συμβαίνουν, ὅτι ἀπελπίζουν καὶ τὴν ζωήν τους, καὶ ἀγαποῦν νὰ ἀπεθάνουν, μόνον νὰ γλυτώσουν ἀπ᾿ αὐταῖς· καὶ τοῦτο τὸ παθαίνουν ἀπὸ μικροψυχίας, καὶ πολλῆς ἀγνωσίας, μὴ ἠξεύροντες τὴν φοβερὰν ἀνάγκην ὁποῦ ἔχει ἡ ψυχὴ, ὅταν εὔγῃ ἀπὸ τὸ κορμί. Μεγάλη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ εἶναι, νὰ μᾶς παιδεύσῃ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον· ἀμὴ ἡμεῖς, μὴ ἠξεύροντες ἐκεῖνα τὰ βαρύ τερα, βλέπομεν ἐτοῦτα ὁποῦ γίνονται ἐδῶ, καὶ μᾶς φαίνονται βα- ρέα, ἀμὴ δὲν εἶναι ἔτζη. Δὲν ἠξεύρετε, τί λέγει εἰς τὸ Γεροντικόν; ὅτι κάποιος ἀδελφὸς πολλὰ σπουδαῖος ἐρώτησέ τινα γέροντα λέ- γων· «διατί ἡ ψυχή μου ἐπιθυμεῖ τὸν θάνατον;» Καὶ λέγει του δ γέρων, «ἐπειδὴ φεύγει τὴν θλίψιν, μὴ ἠξεύρουσα, ὅτι ἡ θλίψις, ὁποῦ εἶναι ἐκεῖ, εἶναι πολλὰ χειρότερη ἀπὸ τούτην ὁποῦ εἶναι ἐδώ.» Καὶ ἄλλος ὁμοίως ἠρώτησε γέροντα λέγων, «διατί ἀμελῶ καθήμε νος εἰς τὸ κελλίον μου;» Λέγει του ὁ γέρον, «ὅτι ἀκόμι δὲν εἴδες οὐδὲ τὴν μέλλουσαν ἀνάπαυσιν, οὔτε τὴν κόλασιν· διότι, ἂν ἤξευ ρες ταῦτα ἀκριβῶς, ἂν ἦτον τὸ κελλίον σου γεμάτον σκουλήκια, ἕως ὁποῦ νὰ εἶσαι εἰς αὐτὰ ἕως τὸν λαιμόν, ἤθελες ἔχῃ ὑπομο νὴν, καὶ δὲν ἤθελες ἀμελῇ νὰ νυστάζης.» Ἀμὴ ἡμεῖς κοιμώμενοι θέλομεν νὰ σωθοῦμεν, καὶ διὰ τοῦτο βαρυνόμεσθεν εἰς τὰς θλίψεις, ὁποῦ μάλιστα ἔπρεπε νὰ εὐχαριστοῦμεν τὸν Θεὸν, καὶ νὰ μακα- ρίζωμεν τοῦ λόγου μας, ὁποῦ ἀξιωθήκαμεν νὰ παιδευθοῦμεν ἐδὼ ὀλίγον, διὰ νὰ εὑροῦμεν ἐκεῖ ἀνάπαυσιν μικράν. Ὁ δὲ Εὐάγριος ἔλεγεν, «ἐκεῖνος, ὁποῦ εἶναι ἁμαρτωλὸς, καὶ παρακαλεῖ τὸν Θεὸν νὰ ἀποθάνῃ γλήγορα, ὁμοιάζει ἐκεῖνον ὁποῦ παρακαλεῖ τὸν μά στορα νὰ συντρίψῃ τὴν κλίνην τοῦ ἀῤῥώστου.» Διότι μὲ τὸ σῶμα τοῦτο πολεμεῖ ἡ ψυχὴ μετὰ πάθη, καὶ παρηγορεῖται, τρώγει, πί- νει, κοιμάται, συνομιλεῖ, καὶ σμίγεται μὲ τοὺς φίλους, ὅταν δὲ εὔγῃ ἀπὸ τὸ κορμὶ, ἀπομένει μόνον αὐτὴ μοναχὴ καὶ τὰ πάθη