Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/115

ΛΟΓΟΣ Ν'.

ΠΕΡΙ ΦΟΒΟΥ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΚΕΙΝΟΝ, ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΗ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΜΕΛΗ ΠΟΤΕ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ. Εὐλόγησον Πάτερ. Ὅταν μὲ ἐπονοῦσαν τὰ ποδάρια, καὶ ἀσθένησα ἀπ᾿ αὐτὰ, μὲ ἐρωτοῦσαν κάποιοι ἀδελφοὶ, ἀπ' ἐκείνους ὁποῦ ἦλθαν νὰ μὲ ἰδοῦν, νὰ τοὺς εἰπῶ τὴν αἰτίαν τῆς ἀῤῥωστίας, δύο τινὰ πραγματ τεύομενοι, ὡς νομίζω, διὰ νὰ μὲ παρηγορήσουν εἰς τοὺς πόνους, καὶ διὰ νὰ μοῦ δώσουν ἀφορμὴν νὰ τοὺς εἰπῶ τίποτες λόγον. Κάμνει χρεία λοιπὸν νὰ ἀκούσετε καὶ ἐσεῖς τώρα περὶ τούτου, διότι καὶ ἡ διήγησις τῆς θλίψεως, ὕστερα ἀπὸ τὴν θλίψιν, εἶναι γλυκεῖα. Καὶ εἰς τὴν θάλασσαν, ὅταν σηκώνεται φουρτοῦνα, ὅλοι, ὅσοι εἶναι εἰς τὸ καράβι, λυποῦνται, ὅταν δὲ περάσῃ ἡ φουρτούνα, διηγοῦνται ἕνας τοῦ ἄλλου συμβάντα χαρούμενοι. Καλὸν εἶναι, ἀδελφοί, καθὼς σᾶς λέγω πάντοτε, κάθε πρᾶγμα νὰ τὸ ῥίπτῃ τινὰς εἰς τὸν Θεὸν, καὶ νὰ λέγῃ, ὅτι κανένα πρᾶγμα δὲν γίνεται χωρὶς θέλημα Θεοῦ· ἀλλὰ πάντος ἠξεύρωντας ὁ Θεὸς, ὅτι ἔτζη εἶναι συμφέρον καὶ καλὸν, τὸ ἔκαμεν οὕτως, ἂν καὶ ἀπέξω ἔχῃ καμίαν αἰτίαν τὸ πρᾶγμα. Ὡσὰν νὰ εἰπῶ, ἐδυνόμουν νὰ τοὺς εἰπῶ, ὅτι διὰ νὰ φάγω μὲ τοὺς ξένους, καὶ ἐβίασα τοῦ λόγου μου διὰ νὰ τοὺς ἀναπαύσω, ἐβάρυνεν ὁ στόμαχός μου, καὶ ἔγινε καταβοὴ εἰς τὰ ποδάρια, καὶ διὰ τοῦτο μὲ πονοῦν, ἢ καὶ ἄλλαις πολλαῖς αἰτίαις, διότι δεν λείπουν εἰς ἐκεῖνον ὁποῦ ταῖς θέλει. Ἀλλὰ τὸ ἀληθέστερον καὶ ὠφελιμώτερον τοῦτο εἶναι· ὅνι ἔτζη ἠξεύρει ὁ Θεὸς, ὅτι συμφέρει τῇ ψυχῇ μου, καὶ ἔτζη ἔγινε, διότι "