Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/113

Σᾶς εἶπα λοιπὸν διαφόρως καὶ πῶς πίπτει κανεὶς εἰς κακὴν συ- νήθειαν, διότι ἐκεῖνος, ὁποῦ νὰ θυμωθῇ μίαν φοράν, δὲν λέγεται θυμώδης· οὐδὲ ἐκεῖνος, ὁποῦ πορνεύει μίαν φοράν λέγεται πόρο νος, οὔτε ἐκεῖνος, ὁποῦ νὰ κάμῃ μίαν φορὰν ἐλεημοσύνην, λέγε- ται ἐλεήμων. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀρετὴ, καὶ ἡ κακία, μὲ τὸ νὰ γίνωνται συχνάκις, γίνεται κάποια συνήθεια εἰς τὴν ψυχήν· καὶ αὕτη λοι πὸν ἡ συνήθεια ἢ κολάζει, ἢ ἀναπαύει την ψυχήν. Τὸ δὲ πῶς ἀναπαύει τὴν ψυχὴν ἡ ἀρετὴ, καὶ πῶς κολάζει αὐτὴν ἡ κακία, τὸ εἴπαμεν πολλάκις· ὅτι ἡ μὲν ἀρετὴ εἶναι φυσικὴ, καὶ εὑρίσκε ται εἰς ἡμᾶς, διότι τὰ σπέρματα τῆς ἀρετῆς δὲν ἀφανίζονται ποτέ. Εἶπα τὸ λοιπὸν, ὅτι, ὅσον ἐνεργοῦμεν τὰ καλὰ, συνηθίζομεν τὴν ἀρετὴν, ἤγουν ἀναλαμβάνομεν τὴν συνήθειάν μας· καὶ ἐρχόμεσθεν εἰς τὴν πρώτην μας ὑγείαν, ὡσὰν ἀπὸ θαμποῦραν, εἰς τὸ πρῶτον φῶς, ἢ ἀπὸ ἄλλης καμίας ἀῤῥωστίας, εἰς τὴν πρώτην καὶ φυσι κήν μας ὑγείαν. Ἀμὴ εἰς τὴν κακίαν δὲν εἶναι ἔτζη, ἀλλὰ πέρ- νομεν κάποιαν ξένην καὶ ἔξω τῆς φύσεως συνήθειαν διὰ τῆς ἐνερ γείας τοῦ κακοῦ, ἤγουν γινόμεσθεν εἰς κάποιαν συνήθειαν λοιμικῆς ἀσθενείας, διὰ νὰ μὴν ἠμποροῦμεν μήτε νὰ ὑγιάνωμεν πλέον χωρὶς πολλῶν δακρύων, τὰ ὁποῖα δύνονται νὰ κινήσουν εἰς ἡμᾶς τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Χριστοῦ. Καθὼς τὸ εὑρίσκομεν καὶ εἰς τὰ σωματικά, διότι εἶναι μερικὰ φαγητά, ὁποῦ γεννοῦν τὴν μέλαιναν χολὴν, ἤγουν, ὡσὰν νὰ εἰποῦμεν, ἢ κράμβη, καὶ ἡ φακὴ, καὶ κάποια άλλα τοιαῦτα· ἀμὴ ὄχι, μὲ τὸ νὰ φάγῃ κανείς μίαν φο ράν, ἢ δύο κραμβία, ἢ φακήν, ἢ ἄλλο τίποτες ἀπὸ τὰ τοιαῦτα, γεννᾶται εἰς αὐτὸν ὁ μελαγχολικὸς χυμός, ἀλλὰ ἂν τὰ συχνάση καὶ ἔτζη περισσεύωντας, γεννᾶ τὴν θέρμην, καὶ κατακαίει ἐκεῖνον ὁποῦ τὴν ἔχει· γεννοῦνται δὲ καὶ ἄλλαις πολλαῖς ἀῤῥωστίαις. Ἔτζη καὶ εἰς τὴν ψυχὴν, ἐὰν πολυκαιρίσῃ κανεὶς εἰς τὴν ἁμαρ τίαν, γίνεται συνήθεια κακὴ εἰς τὴν ψυχὴν, καὶ αὐτὴ εἶναι ὁποῦ τὴν κολάζει. Πλὴν διὰ νὰ ἠξεύρετε καὶ τοῦτο, ὅτι εἶναι καμία ψυχὴ ὁποῦ κλίνει πρὸς τὸ πάθος, καὶ ἐὰν πέσῃ μίαν φορὰν μόν νον εἰς ἐνέργειαν τῆς ἁμαρτίας τοῦ πάθους ἐκείνου, κινδυνεύει πάραυτας νὰ ἔλθῃ εἰς ἕξιν. Τὸ ὅμοιον συμβαίνει καὶ εἰς τὰ σω-