Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/112

- διόρθωσον αὐτὸν ὡς ἠξεύρεις. Τότε τὸν πέρνω καὶ ὑπάγομεν εἰς τὸν κελλάρην, καὶ λέγω ἔμπροσθέν του· ποίησον ἀγάπην, καὶ εἴτι ὥρα ἔλθῃ ἐτοῦτος ἀδελφὸς εἰς ἐσένα, δός του ὅσα θέλει, καὶ μὴν τοῦ κρατήσῃς τίποτες. Καὶ ὡς ἤκουσεν ὁ κελλάρης, εἶπε, νὰ εἶναι εὐλογημένον. Δὲν ἐπέρασαν ὀλίγαις ἡμέραις, καὶ πάλιν ἔρχεται ὁ ἀδελφὸς ἐκεῖνος, καὶ λέγει μοι· συγχώρησόν μοι, πάτερ, ὅτι ἄρ χησα πάλιν νὰ κλέπτω. Λέγω του· διατί; δὲν σου δίδει ὁ κελ- λάρης εἴτι θέλεις; Λέγοι μοι, ναι, συγχώρησον, ὅτι ὅσα θέλω μοῦ δίδει, ἀλλὰ ἐγὼ τὸν ἐντρέπομαι. Λέγω του μὴ νὰ ἐντρέπεσαι καὶ ἐμένα; Καὶ λέγει μοι, ὄχι. Λέγω του· τὸ λοιπὸν, εἴτι θέλεις, ἔρχου καὶ ἔπερνέ το ἀπὸ λόγου μου, καὶ μὴν κλέπτης, διότι εἶχα τότε τὴν διακονίαν τοῦ νοσοκομείου· εἴρχετον ἐκεῖ λοιπὸν εἰς ἐμένα, καὶ ἔπερνεν εἴτι ἤθελε. Καὶ πάλιν εἰς ὀλίγας ἡμέρας ἄρ- χησε νὰ κλέπτη καὶ πάλιν ἔρχεται θλιβόμενος καὶ λέγει μοι, ἰδοὺ πάλιν κλέπτω. Λέγω του διατί, ἀδελφέ μου; δὲν σοῦ δίδω εἴτι θέλεις; Λέγει, ναί (δίδεις). Λέγω του· μὴ νὰ ἐντρέπεσαι νὰ τὰ πέρνῃς ἀπὸ λόγου μου; Λέγει μοι, ὄχι. Λέγω του· ἀμὴ διατί κλέπ- τεις; Λέγει μοι, συγχώρησόν μοι, δὲν ἠξεύρω διατί, ἀλλὰ μόνον ἔτζη ἁπλῶς κλέπτω. Λέγω του· κατὰ ἀλήθειαν εἰπέ μοι κἂν τί τὰ κάμνεις ἐκεῖνα ὁποῦ κλέπτεις; Καὶ λέγει μοι, τὰ δίδω τοῦ γαῖ δάρου. Εὑρέθη δὲ, ὅτι ἔκλεπτε κουκκία, φοινίκια, σύκα, κρεμμύδια, καὶ ἀλλὰ μὲν ἔκρυβεν ὑποκάτω τῆς στρώσεως αὐτοῦ, ἄλλα δὲ ἀλλοῦ· καὶ μὴ ἔχωντας τί νὰ τὰ κάμῃ, ὡσὰν τὰ ἔβλεπεν, ὅτι σαπίζουν, τὰ ἐῤῥιπτεν, ἢ ἐπήγενε καὶ τὰ ἔβανεν ἔμπροσθεν τῶν γαϊδάρων. Βλέπετε τί εἶναι ἡ κακή συνήθεια; βλέπετε τί ἀθλιότης καὶ ταλαιπορία; ἤξευρεν ὅτι κακὸν εἶναι, ἤξευρεν ὅτι κακὸν ποιεῖ, ἐθλί βετον, ἔκλαιε, καὶ ὅμως ἐσύρνετον ὁ ἄθλιος ἀπὸ τὴν κακὴν' αυ νήθειαν, ὁποῦ ἀπόκτησεν ἀπὸ τὴν πρώτην αμέλειαν. Καὶ καλὰ ἔλεγεν ὁ Ἀββᾶς Νεσθορῶν, ὅτι ἐὰν νικηθῇ κανεὶς εἰς κανένα πά θος, γίνεται δοῦλος τοῦ πάθους ἐκείνου. Ὁ Θεὸς ὁ ἀγαθὸς νὰ μᾶς λυτρώσοι ἀπὸ τὴν κακὴν συνήθειαν, διὰ νὰ μὴν εἰπῇ καὶ εἰς ἡμᾶς, «τίς ὠφέλεια ἐν τῷ αἵματί μου, ἐν τῷ καταβαίνειν μὲ ἐν διαφθορᾷ;»