Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/108

- καὶ τότε κάμνει τὴν ἁμαρτίαν. Ταλαίπωρον δὲ τὴν ὀνομάζει, ἐπει δὴ, καθὼς σᾶς τὸ εἶπα καὶ ἄλλην φοράν, ἡ κακία δὲν ἔχει κατ μίαν φύσιν, οὔτε πρόσωπον, ἀλλὰ γίνεται διὰ τὴν ἀμέλειάν μας ἀπ' ἐκεῖ ὁποῦ δὲν ἦτον, καὶ πάλιν διὰ τῆς σπουδῆς χάνεται καὶ ἀφανίζεται. Λέγει λοιπόν, ὡς πρὸς αὐτὴν ὁ μακάριος Δαβίδ, και λότυχος ἐκεῖνος ὁποῦ νὰ σοῦ ἀνταποδώσῃ τὸ ἀνταπόδομά σου, ὁποῦ μᾶς ἀνταπέδωκας. Ἂς ἰδοῦμεν τί ἐδώκαμεν, καὶ τί ἐπήρα- μεν, καὶ τί θέλομεν νὰ ἀνταποδώσομεν. Ἐδώκαμεν τὸ θέλημά μας, καὶ ἐπήραμεν τὴν ἁμαρτίαν· μακαρίζει λοιπὸν ὁ λόγος ἐκεί νους, ὁποῦ τὴν ἀνταποδώσουν, τὸ δὲ ἀνταπόδομα εἶναι, νὰ μὴν τὴν πράξουν πλέον. Καὶ ἀπέκις λέγει, καλότυχος ἐκεῖνος ὁποῦ νὰ πιάσῃ τὰ νήπια σου νὰ τὰ συντρίψῃ εἰς τὴν πέτραν· τουτέ- στι, καλότυχος ἐκεῖνος, ὁποῦ δὲν δέχεται ἐξ' ἀρχῆς καθόλου τὰ τέκνα σου, ἤγουν τοὺς πονηροὺς λογισμούς, οὐδὲ τοὺς δίδει τό σον νὰ αὐξηνθοῦν εἰς αὐτὸν, καὶ νὰ ἐνεργήσουν τὸ κακόν· ἀλλὰ τὸ γληγορώτερον, ἕως ὁποῦ εἶναι μικροί, πρὶν νὰ τραφοῦν καὶ νὰ αὐξηνθοῦν, νὰ τὰ πιάσῃ νὰ τὰ ῥήξῃ εἰς τὴν πέτραν, ὁποῦ εἶναι ὁ Χριστὸς, καὶ νὰ τοὺς ἀφανίσῃ, μὲ τὸ νὰ φεύγῃ πρὸς τὸν Χρι στόν. Βλέπεις, πῶς καὶ ἡ Γραφὴ καὶ οἱ Γέροντες συμφωνοῦσι, καὶ μακαρίζουν ἐκείνους ὁποῦ ἀγωνίζουνται νὰ κόψουν τὰ πάθη, ἕως οὗ ὁποῦ εἶναι τρυφερά, πρὶν νὰ δοκιμάσουν τὸν πόνον καὶ τὴν πικρίαν τους; Διὰ τοῦτο ἂς σπουδάσωμεν, ἀδελφοί, διὰ νὰ ἐλεηθοῦμεν· ἂς κοπιάσωμεν ὀλίγον, διὰ νὰ εὑροῦμεν μεγάλην ἀνάπαυσιν. Οἱ Πατέρες εἶπαν, ὅτι πρέπει νὰ καθαρίζῃ τινὰς τοῦ λόγου του πα σαν ὥραν, διὰ νὰ ἐξετάζῃ τοῦ λόγου του τὸ βράδυ, πῶς ἐπέρασε τὴν ἡμέραν, καὶ πάλιν τὸ πουρνόν, πῶς ἐπέρασε τὴν νύκτα, καὶ νὰ μετανοῇ εἰς τὸν Θεὸν διὰ τὰ ὅσα ἁμαρτάνει. Κατὰ ἀλήθειαν δὲ ἡμεῖς, ἐπειδὴ ἁμαρτάνομεν πολλὰ, κάμνει χρεία νὰ ἐξετάζω- μεν τοῦ λόγου μας καὶ εἰς τὰς ἕξη ὥρας πῶς ἐπεράσαμεν, καὶ εἰς τί ἐσφάλαμεν, καὶ νὰ λέγωμεν πρὸς τοῦ λόγου μας. Τάχα νὰ μὴν εἶπα λόγον, ὁποῦ νὰ σκανδαλίζῃ τὸν γείτονά μου; ἆράγε νὰ μὴν ἴδα τὸν ἀδελφόν μου, ὁποῦ ἔκαμνε τίποτες, καὶ τὸν ἐκα-