Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/107

- νὰ μὴν δυνηθοῦμεν νὰ τὰ κόψωμεν· διότι ἄλλο εἶναι, καθὼς σᾶς τὸ εἶπα πολλάκις, νὰ ξεριζώσῃ τινὰς παραμικρόν χόρτον, ὅτι παρευθὺς ξεριζώνεται, καὶ ἄλλο νὰ ξεριζώσῃ μέγα δένδρον. Ἐπῆγε ποτὲ κάποιος μέγας γέρων εἰς κάποιον τόπον μὲ τοὺς μαθητάς του, εἰς τὸν ὁποῖον τόπον ἦσαν πολλὰ κυπαρίσσια, μικρὰ καὶ μεγάλα· καὶ λέγει ὁ γέρων πρὸς ἕνα ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ξερίζωσεν τὸ κυπαρισσοῦδι τοῦτο, ἦτον δὲ πολλὰ μικρόν· καὶ παρευθὺς μὲ τὸ ἕνα χέρι τὸ ἐξερίζωσεν ὁ ἀδελφός. Καὶ πάλιν τοῦ ἔδειξεν ὁ γέρων ἄλλο μεγαλήτερον ἀπὸ τὸ πρῶτον, καὶ λέγει του, ξερίζωσον καὶ τοῦτο· καὶ ἐκεῖνος τὸ ἐπίασε μὲ τὰ δύο χέρια, καὶ τὸ ἐτάραξε καὶ τὸ ἐτράβισε μὲ ὅλην του τὴν δύναμιν, καὶ μετὰ βίας τὸ ἐξερίζωσε. Καὶ πάλιν τοῦ δείχνει ὁ γέρων άλλο μεγαλήτερον, καὶ ἐκεῖνος πολλὰ κοπιάσας, καὶ ταράξας, καὶ ἱδρώ- σας, δὲν ἐδυνήθη νὰ τὸ εὐγάλῃ. Καὶ ὡς τὸν εἶδεν ὁ γέρων, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ, ἐπρόσταξε καὶ ἄλλον ἀδελφὸν νὰ σηκωθῇ νὰ τοῦ βοηθήσῃ· καὶ ἔτζη μετὰ βίας ἐδυνήθηκαν νὰ τὸ ξεριζώσουν οἱ δύο. Τότε λέγει τους ὁ γέρων· βλέπετε, ἔτζη εἶναι καὶ τὰ πάθη, ἀδελφοί· ἕως ὁποῦ εἶναι μικρά, ἂν θέλωμεν, εὔκολα ἠμποροῦμεν νὰ τὰ κόψωμεν· εἰδὲ τὰ ἀμελήσωμεν ὡς μικρά, στερεώνονται, καὶ ὅσον στερεώνονται, τοσοῦτον χρειάζονται περισσότερον κόπον ἐὰν δὲ περισσότερον δυναμώσουν καταπάνω μας, δὲν ἠμποροῦμεν πλέον οὐδὲ μὲ κόπον νὰ τὰ κόψωμεν μοναχοί μας, ἂν δὲν ἔχω- μεν βοήθειαν καὶ ἀπὸ τινὰς ἁγίους ὁποῦ νὰ μᾶς βοηθοῦν, ὕστερα ἀπὸ τὸν Θεόν. Βλέπετε πόσην δύναμιν ἔχουν οἱ λόγοι τῶν ἁγίων γερόν των; Καὶ ὁ Προφήτης ὁμοίως μᾶς διδάσκει περὶ τούτου εἰς τὸν ψαλμόν, λέγων· «Θυγάτηρ βαβυλῶνος ἡ ταλαίπωρος. Καλότυχος εἶναι ἐκεῖνος, ὁποῦ σοῦ ἀνταποδώσει τὸ ἀνταπόδομά σου, ὁποῦ μᾶς ἀνταπόδωκας· καλότυχος εἶναι ἐκεῖνος ὁποῦ τὰ νήπιά σου συντρίψει εἰς τὴν πέτραν.» Ἀλλὰ ἂς ἐρευνήσωμεν τὸ λεγόμενον κατὰ τὴν τάξιν. Βαβυλῶνα λέγει τὴν σύγχυσιν, διότι ἔτζη ἐξη- γᾶται παρὰ τὸ Βαβέλ, ὁποῦ εἶναι τὸ Συχέμ. Θυγατέρα δὲ Βα- βυλῶνος, λέγει τὴν ἔχθραν, διότι πρῶτον συγχύζεται ἡ ψυχὴ,