Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/106

- 106

- ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν μας, καὶ ἠξεύρει τὰ πάντα· καὶ τὸ βότανον, ὁποῦ ἁρμόζει εἰς κάθε πάθος, ἐκεῖνο δίδει ἤγουν εἰς τὴν κενο- δοξίαν τὰς περὶ ταπεινοφροσύνης ἐντολάς· εἰς τὴν γαστριμαργίαν, τὰς περὶ ἐγκρατείας· εἰς τὴν φιλαργυρίαν, τὰς περὶ ἐλεημοσύνης· καὶ κοντολογῆς, εἰς κάθε πάθος ἔχει βότανον τὴν ἐντολὴν ὁποῦ τοῦ ἁρμόζει. Εἰς τόσον ὅτι ὁ ἰατρὸς δὲν εἶναι ἀμαθής, ἀλλὰ μήτε τὰ βότανα εἶναι παλαιὰ νὰ μὴν ἐνεργοῦν, διότι αἱ ἐντολαῖ τοῦ Χριστοῦ δὲν παλαιώνουν ποτὲ, ἀλλὰ ὅσον ἐνεργοῦνται, τοσοῦ τον ξανακαινουργώνουνται· δὲν εἶναι τίποτε λοιπὸν, ὁποῦ νὰ ἐμ- ποδίζῃ τὴν ὑγείαν τῆς ψυχῆς, πάρεξ μόνον ἡ ἀταξία της. Ας προσέχωμεν λοιπὸν τοῦ λόγου μας, ἀδελφοί, ἕως ὁποῦ ἔχομεν καιρόν. Διατί ἀμελοῦμεν τοῦ λόγου μας; ἂς κάμνωμεν καὶ κανένα καλόν, διὰ νὰ εὑροῦμεν βοήθειαν εἰς καιρὸν πειρασμοῦ. Διατί χάνομεν τὴν ζωήν μας τοῦ κακοῦ; τοσαῦτα ἀκούομεν καὶ δὲν μᾶς μέλει τίποτε, μόνον τὰ καταφρονοῦμεν ὅλα. Βλέπομεν τοὺς ἀδελφούς μας πῶς ἁρπάζονται ἀπὸ τὸ μέσον μας, καὶ δὲν τὸ βάνομεν εἰς τὸν νοῦν μας νὰ διορθωθοῦμεν, ἠξεύροντες, ὅτι, ἀπὸ ὀλίγον, ὀλίγον, κοντεύομεν καὶ ἡμεῖς εἰς τὸν θάνατον. Ἰδοὺ, ἀφ' οὗ ἐκαθίσαμεν νὰ ὁμιλήσωμεν· ἐξωδιάσαμεν δύο ἢ τρεῖς ὥραις τῆς ζωῆς ἡμῶν, καὶ ἐξυγώσαμεν εἰς τὸν θάνατον· καὶ βλέπομεν πῶς χάνομεν τὸν καιρὸν, καὶ δὲν φοβούμεσθεν. Πῶς δὲν ἐνθυ μούμεσθεν ἐκεῖνον τὸν λόγον τοῦ Γέροντος ἐκείνου ὁποῦ εἶπεν, ὅτι ἐὰν χάσῃ τινὰς χρυσίον, ἢ ἀργύριον, ἠμπορεῖ νὰ εὕρῃ ἄλλο ἀντὶς διατ᾽ ἐκεῖνο· ἀμὴ ἐκεῖνος ὁποῦ χάνει τὸν καιρὸν, δὲν δύ νεται νὰ εὕρῃ ἄλλον, ἀντὶς διατ᾽ ἐκεῖνον· κατὰ ἀλήθειαν, μέλλο μεν νὰ ζητήσωμεν μίαν ὥραν τοῦ καιροῦ τούτου, καὶ νὰ μὴν τὴν εὑροῦμεν. Πόσοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἀκούσουν λόγον Θεοῦ, καὶ δὲν εὑρίσκουν; καὶ ἡμεῖς τοσαῦτα ἀκούοντες τὰ καταφρονοῦμεν, καὶ δὲν σπουδάζομεν; Θεὸς τὸ ἠξεύρει, ὅτι θαυμάζω εἰς τὴν ἀναι θησίαν τῶν ψυχῶν μας, ὅτι δυνάμενοι νὰ σωθοῦμεν δὲν θέλομεν· διότι ἠμποροῦμεν, ἕως ὁποῦ εἶναι μικρὰ τὰ πάθη ἡμῶν, νὰ τὰ κόψωμεν, καὶ δὲν σπουδάζομεν, ἀλλὰ τὰ ἀφίνομεν καὶ τραχαίνουν, καὶ σκληρύνονται καταπάνω μας, διὰ νὰ κοπιάσωμεν πολλά, καὶ .