Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/103

ἐτοῦτος τοῦ λόγου του ἀπὸ μέσα. Εἶναι καὶ ἄλλος, ὁποῦ ὄχι μόνον πῶς χαίρεται ὑβριζόμενος, καὶ λογιάζει τοῦ λόγου του ἀφορ μήν καὶ αἰτίαν, ἀλλὰ λυπᾶται καὶ διὰ τὴν ταραχὴν ἐκείνου ὁποῦ τὸν ὕβρισεν, ὁ Θεός νὰ μᾶς φέροι εἰς τοιαύτην κατάστασιν. Βλέπετε πόσον πλάτος εἶναι εἰς ταῖς τρεῖς κατάστασες; καθ' ἕνας λοιπὸν ἀπὸ λόγου μας, καθὼς εἶπα, ἂς ἰδῇ εἰς ποίαν κατά στασιν εἶναι. Ἐὰν θέλῃ ἀκόμι νὰ ἐνεργῇ τὸ πάθος, καὶ τὸ κάμνει ἢ δὲν θέλει μὲν νὰ τὸ κάμῃ, ὅμως νικᾶται καὶ συναρπάζεται ἀπὸ τὴν συνήθειαν καὶ τὸ κάμνει· καὶ ὡσὰν τὸ κάμῃ, θλίβεται καὶ μετανοεῖ πῶς τὸ ἔκαμεν. Ἢ ἀγωνίζεται νὰ στήσῃ τὸ πάθος κατὰ γνῶσιν, ἢ κατὰ ἄλλο πάθος ἀγωνίζεται, καθὼς εἴπαμεν, ὅτι εἶναι, ὅταν σιωπᾷ τινὰς διὰ κενοδοξίαν, ἢ διὰ ἀνθρωπαρέσκειαν, ἢ ἁπλῶς διὰ κανένα λογισμὸν ἀνθρώπινον, καὶ ἄρχισε νὰ ξεριζώνῃ τὸ πά- θες· καὶ ἂν τὸ ξεριζώνῃ μὲ γνῶσιν, καὶ ἐὰν κάμνῃ τὰ ἐναντία τοῦ πάθους. Καθ' ἕνας ἂς μάθῃ ποῦ εἶναι, εἰς ποῖον μίλιον εὑρί σκεται, διότι ὄχι μόνον κάθ᾽ ἡμέραν χρεωστοῦμεν νὰ ἐξετάζωμεν τοῦ λόγου μας, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνον, καὶ πᾶσαν ἑβδομάδα, καὶ κάθε μῆνα· καὶ νὰ λέγωμεν, τὴν ἄλλην ἑβδομάδα τοσοῦτον ἐβα- ρούμην εἰς τὸ ὁδεῖνα πάθος, αράγε πῶς νὰ εἶμαι τώρα; Ομοίως καὶ κατὰ καιρὸν νὰ λέγωμεν· ὅτι πέρυσι τοσοῦτον ἐνικώμην εἰς τὸ ὁδεῖνα πάθος, ἆράγε πῶς νὰ εἶμαι τώρα; καὶ ἔτζη νὰ ἐξετά ζωμεν τοῦ λόγου μας, ἂν ἐπροκόψαμεν παραμικρόν, ἢ εἰς ἐκεῖνα εὑρισκόμεσθεν, ἢ εἰς τὸ χειρότερον πηγένομεν· ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δώσοι, ἂν καὶ δὲν ξεριζώνωμεν διὰ τῆς ὥρας τὸ πάθος, ἀλλὰ κἂν νὰ μὴν ἐνεργοῦμεν τὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ νὰ σταματοῦμεν τὸ πάθος· διότι, κατὰ ἀλήθειαν, βαρύ πρᾶγμα εἶναι νὰ κάμη τινὰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ νὰ μὴν σταματᾷ τὸ πάθος. Καὶ νὰ σᾶς εἰπῶ παράδειγμα, τίνος ὁμοιάζει ἐκεῖνος ὁποῦ ἐνεργεῖ τὴν ἁμαρτίαν; Ὁμοιάζει ὡσὰν ἐκεῖνον ὁποῦ σαγιτεύεται ἀπὸ τὸν ἐχθρόν του, καὶ δέχεται ταῖς σαγίταις εἰς τὰ χέρια, καὶ ταῖς βάνει εἰς τὴν καρ δίαν του. Ἐκεῖνος δὲ, ὁποῦ σταματᾷ τὸ πάθος, ὁμοιάζει ὡσὰν ἐκεῖνον ὁποῦ σαγιτεύεται ἀπὸ τὸν ἐχθρὸν, καὶ διὰ νὰ εἶναι ἐνδυ μένος σιδηροπουκάμισον, δὲν τὸν πιάνουν αἱ σαγίταις. Ἐκεῖνος