Σελίδα:Abba Dorotheos.pdf/102

- λόγου του πῶς λυπᾶται, καὶ μετανοεῖ διὰ τοῦτο. Αλλος δεν λυ- πᾶται μὲν, ὅτι ὑβρίσθη, ἀλλὰ μήτε χαίρεται. Ἰδοὺ οὗτοι πάντες, ἀπ' ἐκείνους ὁποῦ σταματοῦν τὸ πάθος εἶναι, ὅμως ἔχουν ἀνά- μεσόν, τους διαφορὰν οἱ δύο πρὸς τοὺς ἄλλους. Ἐκεῖνος, ὁποῦ νικᾶται ἀγωνιζόμενος, καὶ ἐκεῖνος ὁποῦ συναρπάζεται ἀπὸ συνη- θείας, καὶ ἐκεῖνος ὁποῦ κατακρίνει τὸ λόγου του πῶς δὲ ὑπέμεινε τὴν ὕβριν μὲ εὐχαριστίαν· οἱ δὲ λοιποὶ εἶναι εἰς φόβον κινδύνου ἐκείνων ὁποῦ κάμνουν τὴν ἁμαρτίαν. Τοὺς εἶπα δὲ πῶς εἶναι ἀπ' ἐκείνους ὁποῦ σταματοῦν τὸ πάθος, καὶ δὲν θέλουν νὰ τὸ ἐνεργή σουν, ἀλλὰ καὶ λυποῦνται καὶ ἁγωνίζουνται. Εἶπαν δὲ καὶ οἱ Πα- τερες, ὅτι κάθε πρᾶγμα ὁποῦ δὲν θέλει ἡ ψυχή, ὀλιγοχρόνιον εἶναι· ὅμως χρεωστοῦν νὰ ἐρευνοῦν τοῦ λόγου τους, μήπως ἐὰν καὶ μὴ αὐτὸ τὸ πάθος, ἀλλὰ νὰ μὴν ἐκδικοῦν ἄλλο τίποτες ἐναντίον τοῦ πάθους αὐτοῦ, καὶ διὰ τοῦτο νικοῦνται, ἢ συναρπάζονται. Εἶ- ναι δὲ καὶ μερικοί, ὁποῦ ἀγωνίζουνται νὰ στήσουν τὸ πάθος, ἀλλὰ διὰ ἄλλο πάθος, διότι ἄλλος μὲν σιωπᾷ διὰ κενοδοξίαν, ἀλ λος δὲ διὰ ἀνθρωπαρέσκειαν, ἢ διὰ ἄλλο κανένα πάθος· οὗτοι ἰατρεύουν τὸ κακὸν μὲ τὸ κακόν. Ὁ δὲ Ἀββᾶς Ποιμὴν εἶπεν, ὅτι ἡ πονηρία, δὲν χαλᾷ ποτὲ πονηρίαν· οὗτοι μετ' ἐκεῖνους, ὁποῦ ἐνεργοῦν τὴν ἁμαρτίαν εἶναι, ἂν καλὰ καὶ πλανοῦνται. Θέλομεν νὰ εἰποῦμεν λοιπὸν καὶ διατ᾽ ἐκείνους ὁποῦ ξεριζώνουν τὸ πάθος. Εἶναι τινὰς ὁποῦ, ἐὰν ὑβρισθῇ, χαίρεται μὲν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἔχῃ μισθόν, ὁ τοιοῦτος ἀπ' ἐκείνους ὁποῦ ξεριζώνουν τὸ πάθος εἶναι, ἀλλὰ ὄχι μὲ γνῶσιν. Αλλος χαίρεται ὑβριζόμενος, καὶ λογιάζει, ὅτι χρεώστης εἶναι νὰ ὑβρισθῇ, ὅτι αὐτὸς ἦτον ἡ ἀφορμὴ, οὗτος ξεριζώνει τὸ πάθος μὲ γνῶσιν· διότι, τὸ νὰ ὑβρισθῇ τινάς, καὶ νὰ φέρῃ τὴν ἀφορμὴν εἰς τοῦ λόγου του, καὶ νὰ δέχεται ἐκεῖνα ὁποῦ τοῦ ἔρχουνται ὡς ἐδικά του, γνώσεως εἶναι· διότι, κάθ᾽ ἕνας, ὁποῦ παρακαλεῖ τὸν Θεὸν νὰ τοῦ δώσῃ ταπείνωσιν, πρέπει νὰ ἠξεύρῃ, ὅτι τοῦτο εἶναι ὁποῦ ζητᾷ, διὰ νὰ τοῦ πέμψῃ τινὰ νὰ τὸν ὑβρίσῃ· καὶ ὅταν τὸν ὑβρί ζει τινὰς, πρέπει καὶ αὐτὸς νὰ ὑβρίζῃ καὶ νὰ ἀτιμάζῃ τοῦ λόγου του μέσα του, διὰ νὰ τὸν ταπεινώνῃ ἐκεῖνος μὲν ἀπ᾿ ἔξω, καὶ