Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σελίδα:Συριανά Αφηγήματα, Εμμανουήλ Ροΐδου.djvu/112

Από Βικιθήκη
Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
108
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΪΔΟΥ

παρεμείναμεν κατασκοπεύοντες, ἤρξαντο ἐπὶ τέλους ἀναφαινόμενα τὰ προκαταρκτικὰ σημεῖα τοῦ ἐγγίζοντος θαύματος. Τὰ βλέφαρα τῆς πασχούσης διεστάλησαν ὑπερμέτρως, τὸ δὲ σῶμα ἔτρεμε καὶ συνεστέλλετο ὡς ὑφιστάμενον ὑπεράνθρωπόν τινα ὀδύνην. Μετ’ οὐ πολὺ τὰ τεκμήρια τοῦ μαρτυρίου κατέστησαν ἐκφραστικώτερα· αἱ χεῖρες ἐφέροντο ὁτὲ μὲν πρὸς τὰς πλευρὰς πρὸς ἀποτροπὴν ἀοράτων μαστιγώσεων, ὁτὲ δὲ πρὸς τὴν κεφαλήν, ἣν ἐπλήγωναν τὰ κέντρα τοῦ ἀκανθίνου στεφάνου, ἐνῷ τὰ χείλη ἀπεστρέφοντο μετὰ φρίκης ἀπὸ τῆς πικρίας τοῦ ὄξους καὶ τῆς χολῆς. Ἐφ’ ὅσον δὲ ἤγγιζεν ἡ κρίσιμος στιγμή, τὰ μέλη τῆς πασχούσης ἐλάμβανον αὐτομάτως ἐπὶ τοῦ ἀνακλίντρου τὴν θέσιν τοῦ ὑφισταμένου τὸν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ θάνατον. Οἱ πόδες ἡνώθησαν, οἱ βραχίονες ἤσαν τεταμένοι ἀνοικταῖς παλάμαις καὶ ἡ κεφαλὴ ἔκλινεν ἐπὶ τὸν ὦμον. Ἐν τούτοις ἡ ὠχρότης καθίστατο ὠχροτέρα, ὁ ἱδρὼς περιέρρεε τοὺς κροτάφους, ἐνῷ αἱ κηλίδες τῶν ἄκρων ἐδείκνυον ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ζωηρότερον χρῶμα, μέχρις οὗ διερράγησαν αἱ ἐπ’ αὐτῶν ἐσχάραι καὶ ἤρχιζε νὰ στάζῃ τὸ αἷμα ἐκ τῶν πληγῶν εἰς πυκνὰς πορφυροχρόους ρανίδας. Εἰς τὸ αἷμα τοῦτο βάψαντες τὴν ἄκραν τοῦ δακτύλου ἀπήλθομεν ἐν σιωπῇ καὶ κατανύξει.

Ἂν τὸ γεγονὸς τοῦτο, οὗ ὑπῆρξα αὐτόπτης, καὶ τὰ τούτῳ ὅμοια, ὧν ὁ κατάλογος εἶναι ἀτελεύτητος καὶ αὐθεντικός, ἦσαν ἐκ τῶν συνήθων θαυμάτων, δημώδης δηλαδὴ δεισιδαιμονία ἢ καλογηρικὴ ταχυδακτυλουργία, ἀνάξιον ἐμοῦ ἤθελον νομίσει νὰ ἀπασχολήσω ἐπὶ τοιούτου θέματος τὴν προσοχὴν τοῦ Συλλόγου. Ἀλλά δὲν ἔχει οὕτω. Τὸ θαῦμα εἶνε γνήσιον, οὐχὶ ὑπερφυσικόν, ἀλλὰ φυσιολογικὸν φαινόμενον δηλαδή, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπιστήμη βεβαιοῖ μὲν τὴν ὕπαρξιν, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη μέχρι σήμερον νὰ ἐξακριβώσῃ τὴν φύσιν. Εἰς διάστημα τριῶν αἰώνων οἱ ἐστιγματισμένοι οὗτοι ὑποβλήθησαν ὑπὸ ἐμπείρων ἰατρῶν καὶ φυσιολόγων εἰς μυρίας ἀνακρίσεις καὶ παντοειδεῖς βασάνους· τὰ στίγματα αὐτῶν ἐτυλίχθησαν διὰ ταινιῶν, αἵτινες ἐσφραγίσθησαν, αὐτοὶ δέ, κλεισθέντες ἐν ἰδιαιτέροις θαλάμοις, ἐτέθησαν ὑπὸ ἀκοίμητον ἐπιτήρησιν πρὸς ἀποφυγὴν παντὸς δόλου καὶ τεχνάσματος. Ἀλλ’ ἐν τούτοις, ἐπελθούσης τῆς Παρασκευῆς ἢ ἑορτής τινος σχετιζομένης πρὸς τὴν σταύρωσιν τοῦ Σωτῆρος, αἱ πληγαὶ ἠνεώχθησαν αὐτομάτως καὶ ἔρρευσε τὸ αἷμα. Τὸ δὲ περιεργότερον εἶνε ὅτι τινὲς τούτων, ὅτε παρεδόθησαν εἰς τὴν