Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σελίδα:Συριανά Αφηγήματα, Εμμανουήλ Ροΐδου.djvu/110

Από Βικιθήκη
Αυτή η σελίδα δεν έχει ελεγχθεί ακόμη για πιθανά λάθη.
106
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΪΔΟΥ

μετ’ ὁλίγον ἀπέθανεν ὁ ἀσκητής, ἡ ἐν τῷ κανόνι τῶν Ἁγίων ἐγγραφὴ αὐτοῦ ὑπῆρξεν ἀληθὴς ἀποθέωσις τὸ δὲ συναξάριον ἀπέβη, προϊόντος τοῦ χρόνου, δευτέρα ἔκδοσις τῆς εὐαγγελικὴς διηγήσεως, ἀφ’ ἧς δὲν ἔλειψαν οὔτε οἱ διαρραγέντες λίθοι, οὔτε ὁ ὠχριάσας ἥλιος, οὔτε ἡ εἰς τοὺς μοναχοὺς τοῦ τάγματος ἐμφάνισις, οὐδ’ αὐτὴ ἡ εἰς τὸν Ἅδην κατάβασις τοῦ Φραγκίσκου, ἥτις μάλιστα ἀνανεούται κατ’ ἔτος πρὸς μεταβίβασιν ψυχῶν εἰς οὐρανούς.

Ἡ τοιαύτη δόξα τοῦ στιγματισθέντος Ἁγίου ἑπόμενον ἦτο νὰ ἐπενεργήσῃ ἐπὶ τῆς φαντασίας τῶν τότε εὐσεβῶν, ὅπως τὸ τρόπαιον τοῦ Μιλτιάδου ἐπὶ τοῦ Θεμιστοκλέους. Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τὰ στίγματα ἐθεωρήθησαν ὡς κολοφὼν τῆς χριστιανικῆς τελειότητος καὶ δόξης. Ἐπὶ πέντε ὅλους αἰῶνας ὁλόκληροι γενεαὶ μοναχῶν καὶ παρθένων διήνυσαν τὸν βίον ἐν διηνεκεῖ ἐκστάσει πρὸ τῆς εἰκόνος τῶν δύο ἐσταυρωμένων, ἀτενίζουσαι τοὺς αἱμοσταγεῖς τύπους καὶ ἐπικαλούμεναι παρ’ αὐτῶν τὰς ὀδύνας τοῦ στιγματισμοῦ ὡς ἀμοιβὴν βίου δαπανηθέντος ἐν δακρύοις, μαστιγώσεσι καὶ νηστείᾳ. Πλείστων ἐκ τούτων, γυναικῶν μάλιστα, εισηκούσθησαν αἱ εὐχαί, ἡλκώθησαν αἱ χεῖρες καὶ οἱ πόδες καὶ ἔσταξεν ἀφθόνως τὸ αἷμα ἐκ τῶν πληγῶν.

Ἐπανέλθωμεν ἤδη εἰς Σικελίαν, ὅπου ηὐτύχησα ὡς ἄλλος Θωμᾶς νὰ βάψω τὸν δάκτυλον εἰς τοιοῦτον αἷμα.

Ευρισκόμην εἰς Κατάνην, πόλιν περίφημον διὰ τοὺς νόμους τοῦ Χαρώνδα καὶ τοὺς μεταξωτοὺς ζωστήρας, ἧς αἱ ἀρχαιότητες συνίστανται εἰς ὑπόγεια λουτρὰ καὶ κατακεχωσμένον ἑλληνικὸν θέατρον. Τὰ ἐρείπια ὅμως ταῦτα εἰσὶ μικροῦ λόγου ἄξια, ἡ δὲ εἰς τὰς καθύγρους ἐκείνας στοὰς μετὰ λαμπάδων κατάβασις τοσοῦτον ἐπίπονος καὶ ολισθηρά, ὥστε δὲν ἀπαντᾷ τις ἐκεῖ εἰμὴ μόνον Ἄγγλους καὶ ποντικούς. Ὁ φύλαξ τῶν ἀρχαιοτήτων εἶχε κἀκεῖνος ἑλληνκὸν ὄνομα, ἐκαλεῖτο Φιλάδελφος, καὶ εἰς τὸ ἐπίθετον τοῦτο προσέθετε τον τίτλον: Μέλος τῆς ἀδελφότητας τῆς Ἱερᾶς Καρδίας τοῦ Σωτῆρος. Πολλοὶ ἐν Ἰταλίᾳ, ὡς ἴσως ἠκούσατε, εὑρίσκοντες ὑπὲρ τὸ δέον ἀφηρημένην καὶ ἀπόζουσαν φιλοσοφισμοῦ τὴν ἰδέαν τῆς Τριάδος, περιορίζουσι τὴν λατρείαν αὐτῶν εἰς μόνον τὸν Σωτῆρα καὶ τὴν Παρθένον, τινὲς δὲ μάλιστα ἐπί τι μόνον μέρος τοῦ ἁγίου αὐτῶν σώματος, συνήθως δὲ τὴν κεφαλὴν ἢ τὴν καρδίαν. Ἐκ τού-