μέτρου σημειοῖ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ κατὰ τοὺς θερινοὺς μήνας ἐν μὲν τῇ πεδιάδι τῆς Κατάνης τεσσαράκοντα βαθμοὺς θερμότητος ἐν σκιᾷ καὶ ἑξήκοντα ὑπὸ τὸν ἥλιον, ἐπὶ δὲ τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους μένει στάσιμος ὑπὸ τὸ μηδὲν καὶ ἡ χιών ἐκεῖ αἰωνία. Οὕτω ὁ ἀναβάτης ὁμοιάζει ἄνθρωπον μετακομιζόμενον διὰ μαγικῆς ράβδου ἀπὸ τῶν ὀχθῶν τοῦ Νείλου εἰς τὰς τοῦ Βορυσθένους. Ὁ δὲ μὴ γνωρίζων τοὺς ποταμούς τούτους, δύναται νὰ σχηματίσῃ ἀρκοῦσαν τοῦ πράγματος ἰδέαν, φανταζόμενος ὅτι ἀπὸ τῆς ἀναγνώσεως σελίδες τινὰς τοῦ Βύρωνος ἢ τοῦ Σολωμοῦ πίπτει αίφνης εἰς τὸν
σιγαλὸν αἰγιαλόν γελῶντα γάλα ὅλον
τοῦ μακαρίτου Παναγιώτου ἢ ἄλλην τινὰ παγετώδη Σούτσειον περιγραφήν. Οὐδόλως μετὰ ταῦτα θέλει ἀπορήσει ἂν γεννῶνται ἐντεῦθεν κυνάγχαι, πλευρίτιδες καὶ περιπνευμονίαι.
Τὸ δεύτερον πρόσκομμα, ἡ διαφορὰ δηλαδὴ τῆς ἀτμοσφαιρικῆς πιέσεως, εἶνε οὐχ ἧττον σπουδαῖον. Ἐκ τῆς φυσικῆς μανθάνομεν ὅτι ἕκαστος ἡμῶν, εἴτε βασιλεὺς τύχῃ εἴτε σαρωτὴς τῶν ὁδῶν, οὐδὲν ἄλλο εἶναι ἐπὶ τέλους ἢ ἁπλοῦς ἀχθοφόρος, πλὴν τοῦ σκήπτρου ἢ τοῦ σαρώθρου, φέρων ἐπὶ τῶν νώτων φορτίον ἐκ μίγματός τινος ὀξυγόνου καὶ ἀζώτου, ζυγίζον ὀκάδας ὀκτάκις χιλίας ἑξακοσίας τριάκοντα πέντε. Τὸ δὲ περιεργότερον εἶνε ὅτι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδὰμ τοσοῦτον ἀσπάζονται τὸ ἀχθοφορικὸν αὐτῶν ἐπάγγελμα, ὥστε ἡ ἐλαχίστη αὐτοῦ μείωσις ἀντὶ ἀνακουφίσεως προξενεῖ αὐτοῖς ζάλην καὶ στενοχωρίαν, ἂν δὲ τύχῃ σημαντική, δύσπνοιαν καὶ αἱμορραγίας θανατηφόρους. Ἡ δὲ μεταξὺ τοῦ ἐν τῇ πεδιάδι καὶ τοῦ ἐπὶ τῆς αἰτναίας κορυφῆς φορτίου διαφορὰ ἀνέρχεται εἰς ὀκάδας ἐννεακοσίας πεντήκοντα, ποσότητα οὐχὶ μὲν ἐπικίνδυνον, ἀλλ’ ὁπωσδήποτε ὀχληρὰν διὰ πᾶσαν ράχιν, ὅσον εὔρωστος καὶ ἂν ὑποτεθῇ.
Ἐνῷ ταῦτα ἀπεστήθιζεν ὁ Καροφρατέλλης, ἡμεῖς ἀνοίξαντες τὰ κιβώτια κατεγινόμεθα ἐνδυόμενοι τὴν ἁρμόζουσαν στολήν· ὅσα δηλαδὴ εἴχομεν περιπόδια καὶ τριπλοῦν μάλλινον θώρακα περὶ τὸ στῆθος. Ὁ ξενοδόχος, ἀρχαῖος στρατιώτης, ἐπρομήθευσεν δύο ποδήρεις μανδύας καραβινοφόρων, ἡ δὲ θυγάτηρ αὐτοῦ δεσποινὶς Καλλιρόη προσήρμοσε διὰ καρφίδων περὶ τὴν κεφαλὴν ἡμῶν δύο
