Σελίδα:Ομιλίες σε φίλους και αγνώστους, Δρίβας, Αλεξανδρινή Τέχνη, τ.11-12 Χρονιά Ε΄ (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1931).djvu/2

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αυτή η σελίδα έχει εγκριθεί.


— στὴ νοερὴ συντροφιά σου εἶχα τότε τὴ συναίσθηση τοῦ μυστικοῦ ποὺ λέγεται Ζωή.

 Σὲ ὧρες ποὺ ἡ νυχτερινὴ θέα τοῦ Κόσμου, βυθισμένη στὸ ὑποβλητικὸ ἔρεβος καὶ στὴν ἀνάερη μουγκὴ σιγή, δίνει τὴν ἔννοια τοῦ τάφου, τὴ μουσικὴ τῶν πνευμάτων καὶ τὴς Αἰωνιότητας,

— ποὺ τὸ φαιὸ καὶ πένθιμο κυπαρίσσι στὴν ὑψηλὴ καὶ ὁλόϊσια παράστασή του, τὴν ἐντύπωση τοῦ ἀμίλητου κι’ ἀγέλαστου Θανάτου,

— καὶ ποὺ κάτι ἀόριστο καὶ βαθὺ νιώθεις νὰ σὲ παρακινάει πρὸς τὸ Ἔγκλημα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ