— Ἂς ἴδωμεν πρὶν φύγωμεν, τί ἔχει εἰς αὐτὴν τὴν ἀποθήκην.
Ἔκαμα τὸν σταυρόν μου. Κρῦος ἱδρὼς μὲ περιέχυσεν.
Ἡ θύρα τοῦ σταύλου ἔτριξε καὶ ἠνοίχθη, καὶ εἰς τὸ ἄνοιγμά της εἶδον Τούρκου μορφὴν φοβεράν. Ἐκράτει ξῖφος γυμνὸν εἰς τὴν μίαν χεῖρα, εἰς δὲ τὴν ἄλλην ράβδον, καὶ ἀπὸ τῆς ἄκρας τῆς ράβδου ἐκρέματο λύχνος, τὸ δὲ φῶς τοῦ λύχνου ἐφώτιζε τοῦ Τούρκου τὸ πρόσωπον, καὶ ὄπισθεν τῶν ὤμων του ἄλλαι Τούρκων κεφαλαὶ ἔρριπτον περίεργα ἐντὸς τοῦ σκότους βλέμματα.
Ἐκαθήμην κατὰ γῆς εἰς τὸ βάθος τοῦ σταύλου, ἄντικρυ τῆς εἰσόδου. Χίλια ἔτη νὰ ζήσω, δὲν θὰ λησμονήσω τὴν ἀποτρόπαιον ἐκείνην ὀπτασίαν!
Ἀναπνοὴ ἐντὸς τοῦ σταύλου δὲν ἠκούετο. Ὁ Τοῦρκος ἐκτείνει τὸν πόδα, προχωρεῖ ἓν βῆμα. Ἀντήχησε διὰ μιᾶς ὁ πάταγος ὑδάτων πατουμένων καὶ βλάσφημος τοῦ Τούρκου ἐκφώνησις. — Μόνον βρῶμαι εἶναι ἐδῶ. Δὲν ἔχει τίποτε. Πηγαίνωμεν!
Ἡ θύρα ἐκλείσθη μετὰ κρότου καὶ οἱ Τοῦρκοι ἀνεχώρησαν. Ἐσώθημεν! Ἓν βήξιμον, εἷς στεναγμὸς ἠδύνατο νὰ μᾶς προδώσῃ. Ἀλλ’ ὁ Θεὸς μᾶς ἐλυπήθη καὶ ηὐδόκησε νὰ μᾶς διαφυλάξῃ, ἡ δὲ σωτηρία μας τὴν ὥραν ἐκείνην μᾶς ἐφάνη ὡς ἀγαθὸς διὰ
