ριφθῶμεν ἐντὸς τῶν κυμάτων. Ἐπεριμένομεν δὲ νὰ τοὺς ἴδωμεν ἀπὸ στιγμῆς εἰς στιγμὴν ἐμφανιζομένους. Συνεσκέφθημεν μετὰ τοῦ θείου μου καὶ ἀπεφασίσθη νὰ προσφύγωμεν εἰς τὸ πλησιόχωρον χωρίον Μεστά, ὅπου νὰ καιροφυλακτήσωμεν, μέχρις οὗ εὑρεθῶσιν, εἰ δυνατόν, τοῦ ἐκπατρισμοῦ τὰ μέσα.
Ἀνεχωρήσαμεν λοιπὸν καὶ πάλιν καὶ μετά τινων ὡρῶν ὁδοιπορίαν ἐφθάσαμεν κακῶς ἔχοντες εἰς Μεστά.
Τὰ χωρία τῆς Χίου, ἰδίως τὰ μεσημβρινά, εἶναι ὀχυρὰ ὡς φρούρια καὶ στενόχωρα ὡς φυλακαί. Δὲν ἔχουσι τείχη, ἀλλά, κατὰ τὰς τέσσαρας ἐξωτερικὰς πλευράς, τῶν οἰκιῶν τὰ ὀπίσθια συνεχόμενα ἀποτελοῦσιν ἀδιάκοπον προτείχισμα. Αἱ θύραι τῶν οἰκιῶν κεῖνται ἔσωθεν, ἐντὸς τοῦ χωρίου, ἡ κεντρικὴ δὲ αὐτοῦ ὁδός, τέμνουσα τῶν οἰκιῶν τὴν συνέχειαν, σχηματίζει τοῦ ὀχυρώματος τὴν πύλην. Εἶναι δὲ ἀληθῶς πύλη ἡ τοιαύτη ὀπή, καθότι καὶ κλείεται διὰ κιγκλιδωτῶν ἐκ σιδήρου θυρῶν.
Τὰ χωρία ταῦτα μοῦ ἔφερον πάντοτε κατὰ νοῦν τὸ ἐν Σμύρνη Χάνιον· ἡ διαφορὰ εἶναι, ὅτι ἀντὶ τῆς
