τέλους νὰ μὴ ἐννοῶμεν τοῦ δεινοῦ τὸ μέγεθος. Ἀπεζωώθημεν ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ τρόμου! Διὰ τῆς βίας ὁ γέρων θεῖός μου ἠνάγκασεν ἐπὶ τέλους τὸν πατέρα μου νὰ φύγωμεν.
Ἐφορτώσαμεν λοιπὸν ἐκ νέου ἐφαπλώματα καὶ ζωοτροφίας ἐπὶ τῶν ἡμιόνων καὶ ἐστείλαμεν ἐμπρὸς τὸν κηπουρὸν μὲ ὁδηγίας νὰ μᾶς περιμένῃ εἰς τὸν Ἅγιον Γεώργιον, χωρίον κείμενον εἰς τὰ δυτικώτερα τῆς νήσου, ὅπου ὁ πατήρ μου ἐνθυμήθη ὅτι εἶχε χωρικὸν σύντεκνον. Ἀποχαιρετίσαντες δὲ τοὺς δύο γέροντας ἀνεχωρήσαμεν καὶ ἡμεῖς κατόπιν καὶ ἐφθάσαμεν τὸ ἀπόγευμα εἰς Ἅγιον Γεώργιον, κατάκοποι ἐκ τοῦ δρόμου καὶ τοῦ ἡλίου.
Ἅμα εἰσήλθομεν εἰς τὸ χωρίον ἐνοήσαμεν ὅτι ἀσύνηθές τι συνέβαινεν ἐντὸς αὐτοῦ. Ὁ κόσμος ἦτον εἰς κίνησιν, αἱ ὁδοὶ πλήρεις ἀνθρώπων, μεταξὺ δ’ αὐτῶν ἄνδρες ἔνοπλοι, οἵτινες ἐφαίνοντο ξένοι· εἰς τὰς θύρας τῶν οἰκιῶν γυναῖκες καὶ παιδία ἔβλεπον καὶ ὡμίλουν· ἦτο ὡς ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς, καὶ ἦσαν τῷ ὄντι ἑορτάσιμοι ἡμέραι ἐκεῖναι. Ἀλλ’ ἡ ἐπὶ τῶν προσώπων ἀνησυχία ἐμαρτύρει ὅτι τὸ χωρίον δὲν ἑώρταζεν.
Ὁ πατήρ μου ἐπλησίασε γέροντα χωρικὸν ἱστάμενον παρὰ τὴν ἀνοικτὴν θύραν του. Τὸν ἠρώτησε περὶ τοῦ συντέκνου του. Ὁ σύντεκνος δὲν ἦτον εἰς τὸ χωρίον. Ἀνεχώρησε πρὸ ἔτους. —Ἠρώτησεν ἂν ἦλ-
