τῶν ὄνων καὶ ἐξεκινήσαμεν. Ἡ Ἀνδριάνα κ’ ἐγὼ ἠκολουθήσαμεν πεζοί.
Κατ’ ἐκείνην τὴν στιγμὴν ἠκούσθη αἴφνης μεμακρυσμένος πυροβόλου κρότος. Πλησιέστεροι κανονοβολισμοὶ διὰ μιᾶς τὸν διεδέχθησαν. Ἐστράφημεν ἐν σιωπῇ ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον. Οἱ κρότοι τῶν πυροβόλων ἐπηκολούθουν συνεχεῖς. Ἀπὸ τοῦ στόλου καὶ ἀπὸ τοῦ φρουρίου οἱ Τοῦρκοι ἐτέλουν παταγωδῶς τοῦ φρικτοῦ θριάμβου των τὰ προεόρτια.
— Ἀλλοίμονον εἰς τὴν Χίον! ἀνέκραξεν ὁ πατήρ μου.
Καὶ ἐξηκολουθήσαμεν τὸν δρόμον μας.
Ὁ Πύργος ὅπου μετεβαίνομεν ἔκειτο ἐντὸς φάραγγος. Ὁ ὁρίζων ἦτο περιωρισμένος, οὐδ’ ἐφαίνετο ἐκεῖθεν ἡ θάλασσα. Οἱ δύο γέροντες τοῦ πατρός μου θεῖοι ἔζων ἐκεῖ διαρκῶς ἐν μονήρει ἡσυχίᾳ. Ὁ πρεσβύτερος αὐτῶν ἄνθρωπος μὲ πεῖραν καὶ νοῦν πολύν, διέτριψεν ἐπὶ πολλὰ ἔτη εἰς Ἀμστελόδαμον ἐμπορευόμενος, ἐκεῖ δ’ ἐγνωρίσθη μετὰ τοῦ Κοραῆ, μετερχομένου ἐπίσης τὸ ἐμπόριον τότε, καὶ διετήρησεν ἔκτοτε φιλίαν καὶ σπανίαν τινὰ ἀλληλογραφίαν μετὰ τοῦ σοφοῦ γέροντος, καὶ αὐτὸς περὶ τὰ γράμματα ἀσχολούμενος. Ταῦτα πάντα ἀνύψουν τὸν θεῖόν μου εἰς τὰ ὄμματα τῶν συμπολιτῶν του. Οἱ λόγιοι, καθὰ σπανιώτεροι, ἀπελάμβανον μεγαλειτέρας τότε τι-
