τάραττε ποῦ καὶ ποῦ τὴν ἡσυχίαν μας καὶ ἐνθύμιζεν, ἐπὶ ὁποίου κρατῆρος ἐκείμεθα. Ἀλλ’ οἱ πυροβоλισμοὶ δὲν ἦσαν συνεχεῖς. Τὸ δὲ κατ’ ἐμέ, δὲν ἠξεύρω πῶς καὶ διατί, ἀλλ’ ἐκεῖ εἰς τὴν ἐξοχὴν ἐλησμόνουν καὶ μερίμνας καὶ φόβους. Εἶχον ἆρά γε συνειθίσει πλέον τὴν ζωὴν ἐκείνην τῶν ἀενάων ἀνησυχιῶν; Εἶχον μήπως ἐνθαρρυνθῆ ὑπὸ τῆς ἰδέας ὅτι ἡ σημαία τῆς Ἐλευθερίας ἐκυμαίνετο ἐπὶ τῆς πατρίδος μου; Ἢ ἁπλῶς καὶ μόνον ὁ ὀργασμὸς τοῦ ἔαρος καὶ ἡ μυστηριώδης τῆς ἀναγεννωμένης φύσεως ἡδονὴ μετεδίδοντο εἰς τὴν καρδίαν μου, καὶ ἔζων καθὼς ζῶσι τὰ ἄνθη, καὶ ἐσκεπτόμην ὅσον σκέπτεται τὸ πτηνόν; Δὲν ἠξεύρω. Ἀλλ’ ὁσάκις ἀναπολῶ τὴν σύντομον δυστυχῶς περίοδον ἐκείνην τῆς ἐν τῷ πύργῳ διαμονῆς, δὲν ἐνθυμοῦμαι τρόμους καὶ φόβους καὶ νύκτας ἀγρύπνους, καὶ ἡμέρας ἐναγωνίους. Ἐνθυμοῦμαι μόνον τὰς πορτοκαλέας ἠνθισμένας, καὶ εὐώδη τὸν ἀέρα, καὶ τὰ κελαδήματα τῶν πτηνῶν, καὶ τὸ τρίξιμον τοῦ μαγγανοπηγάδου, καὶ τὸν γέροντα κηπουρὸν καθαρίζοντα τῶν δένδρων τὰς ρίζας, καὶ τὴν θέαν τοῦ Κάμπου καὶ τῆς θαλάσσης ἀπὸ τοῦ ἐξώστου τοῦ πύργου μας. Ταῦτα μόνον ἐνθυμοῦμαι.
Καὶ ὅμως ἤμην εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἑνὸς νέος τότε! Τώρα δέ, καθ’ ἣν στιγμὴν γράφω τὰς ἀναμνήσεις
