Κατηυθύνθημεν σιωπῶντες πρὸς τὴν οἰκίαν μας. Ὅταν ἔκρουσεν ὁ πατήρ μου τὴν θύραν, εἶδον ἓν δάκρυ σιωπηλὸν ἐπὶ τῆς παρειᾶς του. Ἀλλ’ ἐγὼ ᾐσθανόμην τὴν καρδίαν μου σειομένην ὑπὸ τῆς φαιδρᾶς πλημμύρας ἀρχαίων ἀναμνήσεων, καὶ ὅταν ἤνοιξε τὴν θύραν ἡ Ἀνδριάνα, ἡ ὀρφανὴ τῆς τροφοῦ μου θυγάτηρ, ἡ εὔθυμος συμπαίκτρια τῶν παιδικῶν μου χρόνων, ἡ ἀφωσιωμένη τῆς μητρός μου ὑπηρέτρια, ὅταν ἤνοιξε τὴν θύραν καὶ ἰδοῦσα ἡμᾶς ἀπροσδοκήτως ἐνώπιόν της, ἔκθαμβος καὶ περιχαρὴς ἤνοιγε τὰ χείλη νὰ φωνάξῃ τῆς ἐλεύσεώς μας τὴν ἀγγελίαν, ἐγὼ ἐχύθην καί, πρὶν ἔτι προφθάσῃ νὰ κράξῃ, ἔκλεισα μὲ τὴν μίαν χεῖρα τὸ στόμα της, μὲ τὴν ἄλλην δὲ ἔσυρα τὴν λευκὴν οὐρὰν τοῦ χιακοῦ κεφαλοδέσμου της, καὶ ἐλύθησαν αἱ πλεξίδες της, καὶ ἔμεινεν εἰς τὴν χεῖρά μου ἡ λευκὴ ὀθόνη. Ἐλησμόνησα κατ’ ἐκείνην τὴν στιγμὴν καὶ τὸ πρὸς τὸν πατέρα μου σέβας, καὶ τὰ διελθόντα ἑπτὰ ἔτη ἀφ’ ὅτου ἤμην ἀπών, καὶ τοὺς οἰωνούς, ὑπὸ τοὺς ὁποίους ἐπέστρεφον εἰς τὴν πατρικὴν οἰκίαν.
Ἡ χαρὰ τῆς μητρός μου, ὅτε μᾶς εἶδεν, ἐπεσκίασε πᾶν ἄλλο της αἴσθημα. Τὴν ηὗρα γεροντατέραν ἀφ’ ὅ,τι τὴν ἐγνώριζον τὴν καλήν μου μητέρα, αἱ δὲ ἀδελφαί μου, τὰς ὁποίας ἀφῆκα παιδία μικρά, ἦσαν ἤδη ἀνθηρὰ κοράσια. Ὤ! Μετὰ πόσης χαρᾶς
