τ’ ἀπομνημονεύματά μου. Ἀλλ’ οὐδεμίαν ἔχεις ὑποχρέωσιν νὰ μὲ ἀναγνώσῃς μέχρι τέλους, ἀναγνῶστά μου. Ὅταν ἦσο μικρὸς καὶ σὲ ἔλεγε παραμύθια ἡ τροφός σου, τὰ ἔλεγε διὰ νὰ εὐχαριστήσῃ οὐχὶ μόνον τὴν ἰδικήν σου περιέργειαν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάγκην, τὴν ὁποίαν ἡ ἰδία συνῃσθάνετο νὰ τὰ λέγῃ. Σ’ ἔπαιρνεν ἴσως ὁ ὕπνος ἐνίοτε. Ἀλλ’ ἐξηκολούθει λέγουσα ἐκείνη, καὶ σὺ ἐξυπνῶν ἤκουες τοῦ διηγήματος τὸ τέλος. Ἰδοὺ διατὶ ἐνθυμεῖσαι τὴν ἀρχὴν μόνον καὶ τὸ τέλος πολλῶν παραμυθίων, χωρὶς ἴσως νὰ γνωρίζῃς, διατὶ δὲν ἐνθυμεῖσαι τὴν μέσην. Ἀλλὰ τὸ ἰδικόν μου παραμύθι δὲν ἔχει καθ’ ἑαυτὸ οὔτε ἀρχὴν οὔτε τέλος· ὥστε δύνασαι νὰ κοιμηθῆς ἀπὸ τοῦδε, ἀναγνῶστά μου. Δὲν μὲ διακόπτεις.
Τὰ πρῶτα περὶ τῆς Ἐπαναστάσεως ἀκούσματα ἦλθον μέχρις ἡμῶν κατὰ τὴν μεγάλην Τεσσαρακοστήν. Ὁποία Τεσσαρακοστὴ καὶ τί Πάσχα ἦτον ἐκεῖνο! Ἐπηγαίνομεν τακτικῶς εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καθόσον μάλιστα ἐκεῖ μετεδίδοντο αἱ εἰδήσεις, συχνάκις ψευδεῖς, συνήθως ἐξωγκωμέναι, ἀλλ’ ἐπὶ τέλους αἱ μόναι εἰδήσεις, τὰς ὁποίας ἐμανθάνομεν. Καὶ μὴ ὑποθέσῃ τις, ὅτι μᾶς ἀπέσπα τὸν νοῦν ἡ περὶ ταῦτα φροντὶς ἀπὸ τῶν ἐκκλησιαστικῶν τελετῶν. Ἀπ’ ἐναντίας! Τὸ θρησκευτικὸν αἴσθημα ἦτο ἰσχυρὸν τότε, τὰ δὲ παθήματα τοῦ γένους ἐνεσαρκοῦντο, οὕτως εἰ-
