τῆς Σμύρνης, ἀλλ’ ὁποίας ὁδοὺς διηρχόμην δὲν ἔβλεπον, οὐδὲ τώρα ἐνθυμοῦμαι.
Ἐνθυμοῦμαι μόνον, ὅτι εἰς μίαν τοῦ δρόμου στροφὴν εἶδον τοῦ Χανίου μας τὴν θύραν ἀντικρύ μου καὶ τὴν ἀνεγνώρισα. Ἦτον ἡμίκλειστος. Δὲν γνωρίζω, πῶς εὑρέθην ἐντὸς τοῦ Χανίου, εἰς τὸ δωμάτιόν μου, πλησίον τοῦ πατρός μου. Ὅλα ταῦτα ἔμειναν συγκεχυμένα εἰς τὴν μνήμην μου.
Ἐνθυμοῦμαι ὅτι εὑρέθην κείμενος ἐπὶ τοῦ στρώματος, ὕπτιος, ἀσθμαίνων· καί, ἄνωθέν μου, κλίνων τὴν κεφαλὴν ὁ πατὴρ μ’ ἐρράντιζε μὲ ὕδωρ ψυχρόν. Ἐνθυμοῦμαι ὅτι ἠσθάνθην βάρος ἐπὶ τοῦ στήθους πολύ, καὶ τότε μόνον συλλογισθεὶς τὸν σάκκον ἔφερον τὴν χεῖρα εἰς τὸν κόλπον μου καὶ τὸν ἐσήκωσα ἀπὸ τοῦ στήθους.
Ἐνθυμοῦμαι τὸ μειδίαμα τοῦ πατρός μου, ὅτε τῷ παρέδωκα τὸν σάκκον. Τὸ μειδίαμα ἐκεῖνο τὸ ὑπέλαβον τότε ὡς ἔκφρασιν εὐχαριστήσεως διὰ τῶν χρημάτων τὴν διάσωσιν. Ἀλλ’ ἀφοῦ ἀπέκτησα κ’ ἐγὼ τέκνα, τότε μόνον ἐνόησα τὴν ἀληθῆ του σημασίαν.
— Τί μὲ μέλει τώρα περὶ χρημάτων; διὰ σέ, υἱέ μου, μὲ μέλει!
Ἰδοὺ τοῦ πατρικοῦ ἐκείνου μειδιάματος ἡ ἔννοια. Μὲ ἠγάπα ὁ πατήρ μου· μὲ ἠγάπα περίπαθῶς. Ποτὲ δὲν μοὶ τὸ εἶπεν, οὔτε μοὶ τὸ ἀπέδειξε
