δυνος; Τοιαύτας ἐρωτήσεις ἀπηυθύνομεν πρὸς τοὺς ἔξωθεν ἐρχομένους, ἀλλ’ οὐδὲν ἀκριβὲς ἐπληροφορούμεθα. Εἷς ἔλεγε, στάσις τῶν Γιανιτσάρων· ἄλλος, πόλεμος Ρωσσικός· τινὲς ἐψιθύριζον, ἐπανάστασις τῶν Χριστιανῶν.
Οὕτω διῆλθεν ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Ἦτο Σάββατον. Ἡμεῖς δὲν ἐξήλθομεν τοῦ Χανίου, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς πύλης ἐβλέπομεν ἐνόπλους καὶ ἀγρίους τοὺς Τούρκους περιφερομένους εἰς τὰς ὁδούς.
Τὴν ἐπιοῦσαν ὑπήγομεν κατὰ τὸ σύνηθες εἰς τὴν λειτουργίαν. Κατ’ ἐκείνην τὴν Κυριακὴν δὲν ἐπρόκειτο νὰ ὁμιλήσῃ ἱεροκῆρυξ, ὥστε τὸ πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας εἶδε μετ’ ἀπορίας τὸν ἱερέα ἀναβαίνοντα ἐπὶ τοῦ ἄμβωνος. Δὲν ἀνέβη νὰ μᾶς διδάξῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ πρὸς ἀνάγνωσιν Πατριαρχικοῦ ἀφορισμοῦ.
Ἠκούομεν πάντες ἐμβρόντητοι τὸν ἀναγινώσκοντα τὰς φοβερὰς ἐκείνας κατάρας καὶ τοὺς φρικώδεις ἐξορκισμούς. Ἠκούσαμεν τὰ ὀνόματα τοῦ Σούτσου καὶ τοῦ Ὑψηλάντου ὡς ἐνόχων καὶ προδοτῶν. Ἐνοήσαμεν ὅτι πρόκειται περὶ κινημάτων ἐπαναστατικῶν ἐν Βλαχίᾳ καὶ περὶ μυστικῶν συνωμοσιῶν, καὶ ἐβλέπομεν ὁ εἷς τὸν ἕτερον ἐντὸς τῆς ἐκκλησίας, καὶ ἀντηλλάσσοντο ψιθυρισμοὶ καὶ ἐρωτήσεις καὶ ἀπορίαι. Τί ἆρά γε ἐσήμαινεν ἡ ἀφοριζομένη
