Παρεμέρισα καὶ διέβη τὸ χαρέμιον, τὰ δὲ παιδία ἠκολούθουν παίζοντα. Ἓν μόνον ἐξ αὐτῶν, τὸ τελευταῖον, κοράσιον δωδεκαετὲς περίπου, δὲν ἔπαιζε μετὰ τῶν λοιπῶν ἀλλ’ ἐπεριπάτει ἡσύχως φέρον ἄνθη εἰς τὴν μίαν χεῖρα, ἡ δ’ ἄλλη ἐκρέματο εἰς τὸ πλευρόν του βαρεῖα. Ἐνῷ διέβαινεν ἐνώπιόν μου ἐστάθη καὶ μὲ παρετήρησεν. Ἐξηκολούθησα ἐγὼ τὸν δρόμον μου.
Αἴφνης ἀκούω ὄπισθέν μου φωνὴν γλυκεῖαν ψιθυρίζουσαν τὸ ὄνομά μου· – Λουκῆ! Πρὶν ἢ προφθάσω νὰ σκεφθῶ ὅτι ἂν στραφῶ προδίδομαι καὶ ἂν φανερωθῶ κινδυνεύω, ἐστράφην. Ἐστράφην καὶ εἶδον τὸ κοράσιον ἱστάμενον ὀλίγα βήματα μακράν μου. Τὰ ἄλλα παιδία εἶχον προχωρήσει. Ἄμα μὲ εἶδε στρεφόμενον ἐγονάτισεν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους. Τὴν ἐγνώρισα! ἠθέλησα νὰ κράξω: Δέσποινα! ἀλλ’ ἔθεσε τὸ δάκτυλον εἰς τὰ χείλη καὶ ἐψιθύρισε βλέπουσά με: — Γλύτωσέ με Λουκῆ! Καὶ σκύψασα ἐπροσποιήθη ὅτι συλλέγει ἄνθη, διότι ἠκούσθη ἡ βραγχώδης φωνὴ τοῦ εὐνούχου ἐπιστρέφοντος διὰ νὰ περιμαζεύσῃ τὸ ποίμνιόν του. Ἡγέρθη ἡ Δέσποινα καὶ ἔτρεξε πρὸς τὰ ἄλλα παιδία. Ἐγὼ δὲ κρυπτόμενος ὄπισθεν τῶν δένδρων ἠκολούθησα μακρόθεν τὴν συνοδίαν, μέχρις οὗ εἶδον τὸν Αἰθίοπα ἀνοίγοντα τὴν θύραν τοῦ κήπου μας καὶ τὰς γυναῖκας μετὰ τῶν παιδίων εἰσερχομένας ἐντὸς αὐτοῦ. Τελευταία εἰσῆλθεν ἡ Δέσποινα.
